قانون

[د ننوتلو کلمه: قانون]

قانون (په پخواني عهد کې).

۱

. دا چې «قانون د موسی لخوا ورکړل شو» (

یوحنا ۱:۱۷

) د لومړنیو عیسویانو او غوره شوي ملت دواړو متفقه باور څرګندوي. هغه د دوی لومړی او ترټولو لوی قانون جوړونکی و؛ او په دې مسله کې مذهبي دود د قضیې د ټولو تاریخي احتمالاتو لخوا ملاتړ کیږي. د وتلو او ورپسې ګرځیدل د اسراییلو د مسلک جوړښت دوره ده: دا د ملي یووالي د اغیزمنولو لپاره د مختلفو قبیلو ترمنځ د ترکیب او تنظیم دوره وه. دا ډول دورې ټولنیزې تجربې اړینې کوي، ځکه چې هیڅ ټولنه د دایمي امنیت له کوم بنسټ پرته یوځای پاتې کیدی نشي؛ هیڅ ملت یوځای نشي جوړیدلی، په ځانګړې توګه په پخوانیو وختونو کې یو ملت، پرته له دې چې د شرکتي مسؤلیتونو او شرکتي مذهب قوي احساس ولري. له همدې امله په طبیعي توګه په موسی باندې راوتلې وه چې د عدالت د ادارې لپاره یو مرکزي واک رامینځته کړي، کوم چې باید په نړیواله کچه د لاسرسي وړ او په نړیواله کچه پیژندل شوی وي. یوازې یوه طریقه وه چې د دې ډول نړیوال پیژندنه ترلاسه کیدی شي؛ او دا د قانوني او قضایي سیسټم په هغه مذهب باندې د اپیل په اساس ایښودل و، کوم چې دمخه په دولسو قبیلو کې د دوی د یووالي احساس راپارولو کې بریالی شوی و، او کوم چې سربیره پردې، هغه ځواک و چې کولی شي او په مؤثره توګه یې د ملت د ناهمجنسي عناصرو د تخریب مخه ونیوله.

۲

. موږ د دې قانوني دندو پیل او ځانګړتیا په

خروج ۱۸:۱۶

, کې وینو، چیرې چې موسی تشریح کوي چې «خلک څنګه زما ته راځي چې د خدای څخه پوښتنه وکړي: کله چې دوی یوه مسله لري دوی زما ته راځي؛ او زه د یو سړي او د هغه د ګاونډي ترمنځ قضاوت کوم، او دوی ته د خدای احکام او د هغه قوانین («

توروت

).» په اصل کې

توراه

(په پخواني عهد کې د «قانون» لپاره معمول کلمه) معنی لري، لکه څنګه چې په دې برخه کې، شفاهي لارښوونه یا لارښوونه. دا ډول

توراه

په اسراییلو کې د اوږدې مودې لپاره پاتې شوه. دا یوه «طریقه وه چې په کلکه عملي او د لومړنیو ملتونو د استعداد او اړتیاو سره په دقیق ډول مطابقت لري،» ډبلیو. آر. سمیټ («

OTJC

[یادونه: TJC په یهودي کلیسا کې پخوانی عهد.]

۲ ۳۳۹). د استثنایي ستونزو قضیې پټنځای ته راوړل شوې، او هلته ورکړل شوي پریکړې د اسراییلو د الهي قاضي څخه د سرچینه اخیستلو په توګه منل شوې (وګورئ.

۱ سموئیل ۲:۲۵

; او، د «ایلوهیم» د کارولو لپاره چې د څښتن په نوم خبرې کونکي قاضیان معنی لري، وګورئ.

خروج ۲۱:۶

;

خروج ۲۲:۷

). هغه قضیې چې په دې توګه «د خدای په وړاندې» راوړل شوې وې په دریو برخو ویشل کیدی شي، لکه څنګه چې دوی په ترتیب سره د (۱) اخلاقي مکلفیتونو، (۲) مدني دعوو، (۳) مذهبي ستونزو سره معامله کولې. موږ لوستل چې موسی اړین وګڼله چې د دې اداري کار یوه برخه په مختلفو مشرانو باندې واچوي، کوم چې هغه د قانون جوړونکو په توګه له ځان سره شریک کړل.

په دې تړاو دا مهمه ده چې په یاد ولرو چې

(

الف

) دا پریکړې په شفاهي ډول ورکړل شوې وې. (

ب

) که څه هم یوازې په اړوندو اړخونو باندې پابند وې، او په دوی کې یوازې تر هغه حده چې دوی د قاضي حکم ته تسلیمیدل غوره کړل، یا لکه څنګه چې وروستی کولی شي خپل واک پلي کړي، بیا هم د اجرایوي حکومت د مخ په زیاتیدونکي ځواک سره دا ډول پریکړې ژر تر ژره د پراخې حلقې لپاره د دودیز قانون ځواک ترلاسه کړ، تر هغه چې دوی ټول ملت اغیزمن کړل. (

ج

) دا ډول شفاهي لارښوونه په هیڅ معنی د کوم پخوانیو قوانینو، یا حتی د لیکل شوي کوډ مفکوره نه ردوي. د قاضیانو دنده دومره رامینځته کول نه و څومره چې تشریح کول و. د قانون شتون او واک به لاهم د انفرادي پلي کولو په مسلو کې د شک لپاره ځای پریږدي، (

د

) لکه څنګه چې ټولنیز ژوند ډیر پیچلی شو، د

توراه

درې برخې ډیرې ځانګړې شوې؛ مدني دعوې د قاضي لخوا محاکمه شوې؛ پیغمبرانو تقریبا ځانونه په اخلاقي دندو باندې شفاهي لارښوونې ورکولو پورې محدود کړل؛ پادریان په عمده توګه د مذهبي ستونزو په حل کې بوخت وو. وګورئ عدالت (II.).

دلته، نو، موږ کولی شو د عبراني قانون جوړونې ځانګړتیاوې په خپلو لومړنیو مرحلو کې تعقیب کړو. قانون («

توراه

) معنی لري شفاهي لارښوونه، په تدریجي ډول په دودیز قانون کې کریسټالیز کیږي، کوم چې، د ردولو پرځای، تقریبا ویل کیدی شي چې د یو مشخص کوډ مفکوره د خپل تفسیري دندې اساس په توګه غوښتنه کوي. په پای کې، کله چې دا لارښوونې طبقه بندي شوې او لیکل شوې (وګورئ.

هوشع ۸:۱۲

),

توراه

د دې ډول ټولګې معنی ورکړه؛ او په پای کې همدا کلمه د ټول پینټاټیوچ لپاره د یوې مناسبې او جامع اصطلاح په توګه وکارول شوه، په کوم کې چې ټول خورا مهم قانوني ټولګې په دقت سره شاملې وې.

۳

. د پیغمبرانو

توراه

اخلاقي وه، نه مذهبي. پادریان، پداسې حال کې چې د خپل دفتر له مخې په مذهبي او رسمي کړنو کې ډیر بوخت وو، بیا هم د عبادت کونکو ته د دوی د مذهبي مراسمو لاندې اصولو په اړه د ریښتینې لارښوونې ورکولو لپاره بې حده فرصتونه درلودل؛ او دا د دې ډول فرصتونو د غفلت له امله دی، او نه، لکه څنګه چې ډیری وختونه په بې رحمۍ سره ویل کیږي، د پادریانو او پیغمبرانو د ایډیالونو ترمنځ د کوم داخلي اړین تضاد له امله، چې پیغمبران په مکرر ډول پادریان ملامتوي، نه د دوی د پادریانو («

یعنې

. مذهبي) دندو د پوره کولو له امله، بلکې د دوی د پیغمبرانو («

یعنې

. اخلاقي) فرصتونو د نه پوره کولو له امله. ځکه چې پادریان د خپل عبادت لپاره الهي تایید ادعا کوله، او دود د ټولو پادریانو بنسټونو اصل موسی (یا هارون) ته منسوب کړ. دا پیغمبران نه ردوي؛ مګر دوی دا ردوي چې د سینا قانون جوړونې ځانګړتیا په هیڅ شی کې نه وه مګر په خپل اخلاقي غوره والي کې. په دې تړاو د یرمیاه کلمې ډیری وختونه نقل کیدی نشي: «ما ستاسو پلرونو ته خبرې ونه کړې، او نه مې دوی ته په هغه ورځ امر وکړ چې ما دوی د مصر له ځمکې څخه راوویستل، د سوځیدونکو قربانیو یا قربانیو په اړه؛ مګر ما دوی ته دا شی امر وکړ، ویل چې زما غږ واورئ، ... او په هغه لاره کې لاړ شئ چې زه تاسو ته امر کوم» («

یرمیاه ۷:۲۱-۲۲

). د

عاموس ۵:۲۴-۲۶

صحیح تفسیر د یرمیاه ادعا تاییدوي. دا په بشپړ ډول بې بنسټه ده چې ووایو پیغمبرانو د قربانۍ سیسټم غندلی، یا د هغې ارزښت او الهي تایید رد کړی؛ مګر، له بلې خوا، موږ په دې ادعا کولو کې حق لرو چې د څښتن

توراه

, «د څښتن قانون،» پیغمبرانو ته د دودیزو مراسمو د دقیقې مراعات څخه په بشپړ ډول مختلف معنی درلوده؛ او نور څه، دوی د موسی قانون جوړونې محتویاتو ته پرته له ویرې اپیل کوي چې په بشپړ ډول د دوی باور رامینځته کوي چې دا د اخلاقو په ساحه کې و، نه د عبادت په تنظیم کې، چې د څښتن د قانون جوهر باید وموندل شي.

۴

. د دې ازموینې (او همدارنګه په §

۱

) کې وړاندیز شوي ملاحظاتو سره) د

لسو حکمونو

ځانګړتیا په بشپړ ډول مطابقت لري. د دې موسی اصل په حقیقت کې تر پوښتنې لاندې راغلی، په دې دلیل چې دا ډول اخلاقي معیار د لومړنیو مذهبونو د «اساسا مذهبي ځانګړتیا» سره په بشپړ ډول توپیر لري. دې ته ځواب ورکول کیدی شي: موږ نشو کولی پیغمبران د دوه متضادو وړاندیزونو د حقیقت لپاره د شاهدانو په توګه راوبلو. د لیویتیک قانون جوړونې د موسی د لیکوالۍ په ردولو کې د پیغمبرانو د حواله کولو وروسته، په دې دلیل چې وروستی اساسا مذهبي دی (او له همدې امله د موسی د قانون په اړه د پیغمبرانو نظر سره مطابقت نلري)، دا په وحشتناکه توګه غیر عادلانه ده چې د سینا اصل رد کړو چې د پیغمبرانو معیار سره مطابقت لري، په دې دلیل چې دا باید «اساسا مذهبي» هم وي، او نه دی. موږ په سمه توګه د پیغمبرانو شاهدانو ته پام کړی دی. مګر د دوی د شواهدو وزن

د

مذهبي قانون د لومړني توضیح په وړاندې په دقیق ډول د دوی د شواهدو وزن سره متناسب دی

د

اخلاقي کوډ شتون او اعتبار لپاره.

په هرصورت، یوه جدي ستونزه له دې حقیقت څخه رامینځته کیږي چې موږ په ښکاره ډول د لسو حکمونو درې حسابونه لرو، چې په مثبت ډول حیرانونکي توپیرونه ښیې («

خروج ۲۰:۱-۲۶

,

تثنیه ۵:۱-۳۳

, او

خروج ۳۴:۱-۳۵

). د

خروج ۲۰:۱-۲۶

او

تثنیه ۵:۱-۳۳

ترمنځ توپیرونه تشریح کول ستونزمن ندي، ځکه چې لس کلمې پخپله په هر حالت کې یو شان دي، او یوازې په تشریحي تبصرو کې توپیرونه په نښه شوي. سټایلیسټیک ځانګړتیاوې، او همدارنګه نور ملاحظات، داسې ښکاري چې دا وروستي وروسته د اداری اضافې دي، او دا چې په اصل کې لس حکمونه یوازې اصلي حکمونه درلودل، پرته له یادښت یا توضیح. په هرصورت، دا خورا ګټور دی چې وګورو چې د الهام یا ادبي scruples هیڅ تیوري مدیران د خدای لسو کلمو په اړه د موسی ته د دوی په حساب کې د شاملولو مخه نه ده نیولې، د ټولو عبراني قانون جوړونې اساس، دا ډول تبصرې او هڅونې چې دوی د خپلو وختونو اړتیاو لپاره مناسب ګڼل. د

خروج ۳۴:۱-۳۵

, په اړه ستونزه، چیرې چې د قوانینو په بشپړ ډول مختلف سیټ «لس کلمې» بلل کیږي، حل شوې نه ده. د متن د بې ځایه کیدو فرضیې ډیرې دي (وګورئ.

OTJC

[یادونه: TJC په یهودي کلیسا کې پخوانی عهد.]

۲ ۳۳۶)، نور په ډاډ سره ادعا کوي چې لیکوال «په ښکاره ډول د لسو حکمونو ته اشاره کول غواړي» (ډرایور،

LOT

[یادونه: OT د پخواني عهد ادبیاتو ته پیژندنه.]

۶ ۳۹)، پداسې حال کې چې ځینو پوهانو، په ډیر ځواک او هوښیارۍ سره، وړاندیز کړی چې موږ په

خروج ۲۰:۱-۲۶

;

خروج ۲۱:۱-۳۶

;

خروج ۲۲:۱-۳۱

;

خروج ۲۳:۱-۳۳

;

خروج ۳۴:۱-۳۵

کې د لسو قوانینو د لسو ډلو د لنډیزونو، بیا تنظیمونو، او پراختیاوو یوه لړۍ لرو. تر اوسه کومه وروستۍ حل لاره نه ده موندل شوې؛ مګر موږ په ډاډ سره ویلای شو چې د لسو حکمونو دودیز حساب سم دی، او دا چې لس حکمونه په خپل اصلي او لنډ شکل کې پخپله موسی لخوا اعلان شوي وو. په دې اساس د اسراییلو قانون ولاړ دی، او په پینټاټیوچ کې موږ کولی شو هغه هڅې توپیر کړو چې وخت په وخت د دوی اصول د خلکو ژوند ته پلي کولو لپاره شوي.

5. د تړون کتاب

(

خروج ۲۰:۲۲

ته

خروج ۲۳:۳۳

) د «کلمو» او «قضاوتونو» ټولګه ده چې د یوې خورا ساده ټولنې له اړتیاوو څخه رامینځته شوې. د غوا، خره او پسونو پرله پسې یادونه ثابتوي چې د قانون دا کوډ د کرنیزو خلکو لپاره ډیزاین شوی و. د تمدن حالت د دې حقیقت څخه اټکل کیدی شي چې د مدني او جنایي عدالت اصول ټول د غچ اخیستنې او مالي جبران (cf.

OTJC

[یادونه: TJC د یهودي کلیسا زوړ عهد.]

۲ ۳۴۰). مذهبي بنسټونه هم په ناپرمختللي او لرغوني پړاو کې دي. په هرصورت، قوانین د انسانیت او عدالت ادعاوې پیژني او حتی ټینګار کوي. دا ممکنه ده چې اصلي کوډ په سینا کې خپور شوی وي؛ مګر که داسې وي، نو دا د کرنیزو اړتیاوو سره سم د پام وړ پراختیاوې ترلاسه کړې، کوم چې لومړی د کنعان د اشغال په لومړیو کلونو کې د اسراییلو د ورځني ژوند برخه شوه.

6. د استثنا قانون

د پخواني کوډ په پرتله خورا پرمختللی تمدن ښیې. ژوند ډیر پیچلی دی؛ او مذهبي ستونزې چې پخواني نسل ته نامعلومې وې، بشپړ درملنه غواړي او ترلاسه کوي. د دې نږدې نیټه ټاکل ستونزمن ندي. په ۶۲۱ ق.م کال کې، پاچا یوشیا د یوې موندنې په پایله کې یو ملي اصلاحات پیل کړل

د قانون کتاب

په معبد کې. ټول شواهد دې کتاب ته اشاره کوي چې په عملي توګه د استثنا سره ورته دی؛ ټول هغه اصلاحات چې یوشیا پیل کړل د قوانینو پر بنسټ وو چې په عملي توګه د هغو قوانینو څخه توپیر نه درلود چې موږ یې اوس په استثنایي کوډ کې لرو؛ په حقیقت کې، د تاریخي یا ادبي انتقاد هیڅ پایله د مطلق یقین په پرتله نږدې نه ده رسیدلې چې په ۶۲۱ کې رڼا ته راوړل شوی د قانون کتاب د پینټاټیوچ پنځم کتاب پرته بل څه نه و.

مګر ایا دا د موسی لخوا لیکل شوی و؟ (i.) کتاب پخپله هیڅکله داسې ادعا نه کوي، (ii.) تاریخي وضعیت (د وروستي سلطنت وختونو سره سم) یوازې تمه نه کیږي، مګر په حقیقت کې فرض کیږي، (iii.) ژبني شواهد د «عامه وینا هنر اوږد پرمختګ» ته اشاره کوي. (iv.) مذهبي موقف د،

د مثال په توګه

. ارمیا د اشعیا په پرتله. (v.) د دې ځینې اصلي احکام د ۶۰۰ کال څخه مخکې په بشپړه توګه نامعلوم ښکاري؛ حتی د دې نیټې څخه مخکې د پیغمبرۍ خورا لیواله اتلانو په سیستماتیک ډول د یوې سپیڅلې ځای مرکزي قانون څخه سرغړونه کړې، (vi.) پداسې حال کې چې وروستي لیکوالان د استثنایي نفوذ ډیری نښې ښیې، موږ په پخوانیو ادبیاتو کې د داسې نښو په لټه کې یو. برعکس، استثنا پخپله د یو قانوني کوډ په توګه د هغو لویو اصولو د پلي کولو هڅه ده چې د هوسیا او اشعیا لخوا په کلکه بیان شوي وو.

په هرصورت، د استثنا قوانین په ډیری مواردو کې د ۷ پیړۍ څخه ډیر پخواني دي. د تړون کتاب ډیری بنسټیز کار چمتو کوي؛ او د نورو لرغونتیا په خپلواکه توګه تایید شوې ده. دا دومره ماده (شاید د (

الف

) لاندې استثنا سره) نه ده لکه څنګه چې پراختیاوې او توضیحات نوي دي. د قانون کتاب باید تازه وساتل شي که چیرې دا کوم عملي ارزښت ولري، او په استثنا کې موږ «د پخوانۍ قانون جوړونې د نویو اړتیاوو لپاره یو پیغمبرانه بیا جوړونه او تطبیق» لرو (

LOT

[یادونه: OT د زوړ عهد ادبیاتو ته پیژندنه.]

۶ ۹۱).

د استثنا اصلي ځانګړتیاوې په کې موندل کیږي

(

الف

)

د یوې سپیڅلې ځای قانون

، کوم چې د لوړو ځایونو د عبادت بشپړ له منځه وړلو هدف درلود. د عبادت مرکزي عمل په محدودولو سره،

یعنې

. د قربانۍ رسم، بیت المقدس ته، دې قانون یقینا د همغږۍ تمایلاتو ته د پای ټکی کیښود چې د اسراییلي مذهب لپاره یو دایمي خطر و؛ مګر پداسې حال کې چې توحید یې رامینځته کړ، دا د عامو خلکو آزاد مذهبي ژوند هم یو څه بې وزله کړ، چا چې پخوا په هر وخت او هر ځای کې د قربانۍ کولو او د خپل خدای سره د اړیکو ساتلو زده کړې وې.

(

ب

) حیرانوونکی

انسانیت

کوم چې د دې قوانینو یوه خورا د پام وړ ځانګړتیا ده. د څښتن مذهب یوازې په عبادت پورې محدود نه دی، بلکې باید په ورځني ژوند کې څرګند شي: او لکه څنګه چې د خدای مینه د اسراییلو په تاریخ کې لوی او مهم حقیقت دی، نو ریښتینی اسراییلي باید د خدای لپاره مینه وښیې، چا چې هغه نه دی لیدلی، د خپل ګاونډي سره په مینه کولو سره، چا چې هغه لیدلی دی. حتی حیوانات باید په پام او مهربانۍ سره چلند وشي.

(

ج

)

انجیل جوش

د کوم سره چې د اسراییلو په عقیدې باندې د څښتن ادعاوې ټینګار کیږي. هغه د مړو بت پرست خدایانو څخه په بشپړه توګه توپیر لري. هغه یو ژوندی، مینه ناک خدای دی، څوک چې د خپلو ماشومانو د نه ویشل شوي زړه خدمت څخه په کمه هیڅ شی نه راضي کیږي.

دا د حیرانتیا خبره نه ده چې استثنا باید زموږ څښتن ته په ځانګړي ډول ګرانه وي (cf.

متی ۴:۱-۲۵

)، یا دا چې هغه «خپل ترټولو لوړ کلمه د لومړي قانون په توګه نه یوازې د یهودا لپاره، بلکې د نړۍ لپاره اعلان کړه» (

متی ۱۲:۲۸-۳۰

،

استثنا ۶:۴-۵

) [کارپینټر، د ډرایور لخوا نقل شوی،

استثنا

. مخ xxxiv.].

7. د پاکوالي قانون

(

لاویان ۱۷:۱-۱۶

؛

لاویان ۱۸:۱-۳۰

؛

لاویان ۱۹:۱-۳۷

؛

لاویان ۲۰:۱-۲۷

؛

لاویان ۲۱:۱-۲۴

؛

لاویان ۲۲:۱-۳۳

؛

لاویان ۲۳:۱-۴۴

؛

لاویان ۲۴:۱-۲۳

؛

لاویان ۲۵:۱-۵۵

؛

لاویان ۲۶:۱-۴۶

) د قوانینو یوه لنډه ټولګه ده چې په لاویان کې ځای پرځای شوې ده. د دې کوډ احکام په عمده توګه اخلاقي او مذهبي مسلو سره تړاو لري، او په سختۍ سره د مدني او جنایي قانون پوښتنو ته لاس اچوي. موږ باید په ځانګړي توګه د کرنیزو اشارو prominence، د مذهبي مقرراتو ضرب، د ګناه مفهوم د ناپاکۍ په توګه، او بیا د بشردوستانه اصولو predominance ته پام وکړو.

8. د پادریانو کوډ

، چې د خروج وروستي فصلونه، د لاویان ټول کتاب، او د هیکساټیوچ نورې برخې پکې شاملې دي، شاید د حزقیل د تعلیماتو عملي کولو لپاره یوه ټاکلې هڅه استازیتوب کوي. موږ کولی شو د دې نیټه په نږدې توګه د دې په لیدلو سره وټاکو چې د دې ځینې بنسټیز بنسټونه نامعلوم دي، او حتی د استثنایي قانون لخوا رد شوي دي. له بلې خوا، د حزقیل نفوذ prominent دی. د پادریانو مدیر، یا ښوونځی، د اسراییلي عبادت په مذهبي بنسټونو باندې ځانګړی ټینګار کوي. په هرصورت، موږ باید دې پایلې ته ونه رسیږو چې دوی ټول له جلاوطنۍ وروسته دي. برعکس،

اصليت

د ډیری شمیر په څرګنده توګه د لوړ لرغونتیا څخه دی؛ مګر د دوی

تفصیل

د ډیر عصري نیټې څخه دی. ځینې وختونه د پادریانو کوډ ته د «لیویتیکي خرابوالي» په توګه سپکاوی کیږي. دا به د انګلستان کلیسا د اخلاقي تعلیماتو د عادلانه استازیتوب په توګه د دعا کتاب د ربریکونو نقل کول هم توجیه وي. په حقیقت کې، P [یادونه: پادریانو روایت.] د نورو ټولو قوانینو د ځای په ځای کولو، یا حتی د بشپړولو ادعا نه کوي. مدیر په ساده ډول د مذهبي قانون جوړونې توضیحات، او د معبد عبادت ربریکونه، د دوی د اصليت او هدف په اړه د ځینو معلوماتو سره راټول کړي دي. په وروستي تاریخ کې، د معبد خدماتو له لارې د اسراییلو د مذهب څرګندونه زیات اهمیت ترلاسه کړ. که ملي ژوند او عقیده ساتل کیده، نو دا په بشپړه توګه اړین و چې مذهبي قانون باید وده ومومي ترڅو د یهودي عقیدې ځانګړي ځانګړتیاوې په نښه کړي. دا استدلال کیږي چې دا ډول پالیسي د پخوانیو پیغمبرانو د نړیوال تعلیماتو سره په مستقیم تضاد کې ده. دا ممکن داسې وي، مګر په دې مرحله کې نړیوالتوب به د یهودي مذهب خپرول نه بلکې ویجاړول معنی ولري. دا یوازې د دوی د ملي ځانګړتیاوو په ټینګار سره و چې دوی وتوانیدل خپل پام متمرکز کړي، او په پایله کې، په خپلو ځانګړو حقایقو باندې ټینګ گرفت وساتي. د حزقیل مثالي ښار «څښتن هلته دی» نومول شوی و (

حزقیل ۴۸:۳۵

). P [یادونه: پادریانو روایت.] هڅه کوي دا مثالی درک کړي. ټول قوانین، ټول مراسم، د دې باور په اسراییلو په تصور کې په نه هیریدونکي ډول ټاپه کولو لپاره دي، «څښتن هلته دی.» له همدې امله د ګناه احساس باید ژور شي، ترڅو ګناه له منځه یوړل شي: له همدې امله د پاکوالي اړتیا باید په دوامداره توګه اعلان شي، ترڅو د شاوخوا بت پرستۍ فاسدونکي او ویجاړونکي اغیزې د سپیڅلي خلکو پاتې شونو په وړاندې غالب نشي: له همدې امله د ملي پاکوالي مثالی باید په sacramentally سمبول شي، او د سمبول له لارې، په حقیقت کې ترلاسه شي.

۹

. دا باید روښانه وي چې په مذهبي احکامو باندې دا ډول ټینګار په ناگزیر ډول د رسمیت او ریاکارۍ وده اسانه کړه. موږ پوهیږو چې زموږ د څښتن په وخت کې د قانون ډیر مهم مسایل په سیستماتیک ډول له پامه غورځول شوي وو، پداسې حال کې چې د پودینې، انیس او زیرې لسګونه، د ورته دقیقیتونو او اصلاحاتو سره یوځای، د وکیل پام ځانته را اړولی او د لیوالتیا انرژي یې له منځه وړې وه. مګر زموږ څښتن قانون نه په خپلو مذهبي او نه په خپلو اخلاقي حکمونو کې لغوه کړ. هغه راغی ترڅو دا پوره کړي، دا دی، ترڅو دا ډک کړي، ترڅو ماده ورکړي، چیرې چې قانون یوازې د راتلونکو ښو شیانو سیوری و. هغه اعلان وکړ چې نه یو ټکی او نه یو حرف به له منځه لاړ شي تر هغه چې ټول شیان سرته ورسیږي؛ دا دی، تر هغه چې هغه هدف چې قانون د هغې لپاره ټاکل شوی و، ترلاسه شي. خلکو ته یو څه وخت ونیو ترڅو وګوري چې د هغه د تجسم او د مسیحي کلیسا د بنسټ ایښودلو له لارې دا هدف ترلاسه شوی و؛ او دا چې د هغه د پوره کولو له لارې هغه قانون بې اغیزې کړی و نه یوازې د غوښو ترمنځ توپیرونه لغوه کول، بلکې د انسان ټول اړیکه له خدای سره بلې سیمې ته لیږدول چې د

قانون

.

۱۰

. ‘The law was given by Moses, but grace and truth came by Jesus Christ.’ The impossibility of ever fulfilling its multitudinous requirements had filled the more earnest with despair. There it remained confronting the sinner with his sin; but its pitiless ‘Thou shalt’ and ‘Thou shalt not’ gave him no comfort and no power of resistance. The law was as cold and hard as the tables on which it was inscribed. It taught the meaning of sin, but gave no help as to how sin was to be overcome. The sacrificial system attempted to supply the want; but it was plain that the blood of bulls and goats could never take away sin. In desperation the law-convicted sinner looked for a Saviour to deliver him from this body of death, and that Saviour he found in Christ. The law had been his ‘pedagogue,’ and had brought him to the Master from whom he could receive that help and grace it had been powerless to bestow. But Christianity not merely gave power; it altered man’s whole outlook on the world. The Jews lived

under the law

: they were the unwilling subjects of an inexorable despotism; the law was excellent in itself, but to them it remained something external; obedience was not far removed from bondage and fear. The prophets realized the inadequacy of this legal system: it was no real appeal to man’s highest nature; it did not spring from the man’s own heart; and so they prophesied of the New Covenant when Jehovah’s laws should be written in the heart, and His sin-forgiving grace should remove all elements of servile fear (cf. esp.

Jeremiah 31:31-34

); but it was only the hard discipline of the law that made them realize the necessity and superiority of a more spiritual covenant between man and his God.

11. A word may be said about

the giving of the law

. Whatever physical disturbances may have accompanied its original proclamation, it is not upon such natural phenomena that its claims to the homage of mankind are based. It is, in a manner, far more miraculous that God should at that early age, among those half-civilized tribes, have written these laws by His spirit on man’s conscience and understanding, than that amid thunder and flame He should have inscribed them with His own fingers upon two tables of stone. The Old Testament itself teaches us that we may look in vain for God among the most orthodox manifestations of a thenphany, and yet hear Him speaking in the still, small voice. Miracle is not the essence of God’s revelation to us, though it may accompany and authenticate His message. The law stands because the Saviour, in laying down for us the correct lines of its interpretation has sealed it with the stamp of Divine approval, but also because the conscience and reason of mankind have recognized in its simplicity and comprehensiveness a sublime exposition of man’s duty to his God and to his neighbour; because ‘by manifestation of the truth it has commended itself to every man’s conscience in the sight of God’ (cf.

2 Corinthians 4:2

).

Ernest Arthur Enghill.

LAW (IN NT).

This subject will be treated as follows: (1) the relation of Jesus Christ to the OT Law; (2) the doctrine of law in St. Paul’s Epistles; (3) the complementary teaching of Hebrews; (4) the attitude of St. James representing primitive Jewish Christianity.

1

. Our Lord stated His position in the saying of

Matthew 5:17

: ‘I did not come to destroy the law or the prophets, but to fulfil.’ The expression covers the whole contents of Divine Scripture (sometimes, for brevity, spoken of simply as ‘the law’; see

John 10:34

;

John 12:34

;

John 15:25

), which He does not mean to invalidate in the least (

Matthew 5:18

), as the novelty of His teaching led some to suppose (see

Matthew 7:28

f.), but will vindicate and complete. But His ‘fulfilment’ was that of the Master, who knows the inner mind and real intent of the Scripture He expounds. It was not the fulfilment of one who rehearses a prescribed lesson or tracks out a path marked for him by predecessors, but the crowning of an edifice already founded, the carrying forward to their issue of the lines projected in Israelite revelation, the fulfilment of the blade and ear in ‘the full corn.’ Jesus penetrated the shell to reach the kernel of OT representations; and He regarded

Himself

His Person, sacrifice, salvation, Kingdom as the focus of manifold previous revelations (see

Luke 4:17-21

;

Luke 16:16

;

Luke 24:27

,

John 1:17

;

John 6:45

). The warning of

Matthew 5:17-20

was aimed at the Jewish legists, who dissolved the authority of the law, while jealously guarding its letter, by casuistical comments and smothering traditions, who put light and grave on a like footing, and blunted the sharpness of God’s commands in favour of man’s corrupt inclinations. The Corban formula, exposed in

Mark 7:7-13

, was a notorious instance of the Rabbinical quibbling that our Lord denounced. It is a severer not a laxer ethics that Jesus introduces, a searching in place of a superficial discipline; ‘Your righteousness,’ He says, ‘must

exceed

that of the scribes and Pharisees.’

Our Lord’s fulfilment of ‘the law’

i.e

. in the stricter sense, the body of Mosaic statutes regulating Israelite life and worship included (

a

)

the personal and free submission

to it, due to His birth and circumcision as a son of Israel (

Galatians 4:4

; cf.

Matthew 3:15

;

Matthew 8:4

;

Matthew 15:24

;

Matthew 17:27

,

Luke 2:21

ff.).

His fulfilment included (

b

)

the development of its unrecognized or partially disclosed principles

. Thus Jesus asserted, in accordance with views already advanced among the scribes, that ‘the whole law and the prophets hang on the two commandments’ of love to God and to our neighbour (

Matthew 22:34-40

,

Luke 10:25-37

) the parable of the Good Samaritan gives to the second command an unprecedented scope. His distinction between ‘the weightier matters’ of ‘justice, mercy, fidelity,’ and the lighter of tithes and washings, was calculated to revolutionize current Judaism.

(c) A large part of the Sermon on the Mount (

Matthew 5:21-48

) is devoted to

clearing the law from erroneous glosses and false applications

: on each point Jesus sets His ‘I say unto you’ against what ‘was said to the ancients’ mere antiquity goes for nothing; nor is He careful to distinguish here between the text of the written law and its traditional modifications. With each correction the law in His hands grows morestringent; its observance is made a matter of inoer disposition, of intrinsic loyalty, not of formal conduct; the criterion applied to all law-keeping is that it shall ‘proceed out of the heart.’

(

d

) Further, our Lord’s fulfilment of the law necessitated

the abrogation of temporary and defective statutes

. In such instances the letter of the old precept stood only till it should be translated into a worthier form and raised to a higher potency (

Matthew 5:18

), by the sweeping away of limiting exceptions (as with the compromise in the matter of wedlock allowed to ‘the hard-heartedness’ of Israelites,

Matthew 19:3-9

), or by the translation of the symbolic into the spiritual, as when cleansing of hands and vessels is displaced by inner purification (

Mark 7:14-23

,

Luke 11:37-41

; cf.

Colossians 2:18

f.,

Hebrews 9:9

f.). Our Lord’s reformation of the marriage law is also a case for (

b

) above: He rectifies the law by the aid of the law; in man’s creation He finds a principle which nullifies the provisions that facilitated divorce. The abolition of the distinction of ‘meats’ (

Mark 7:19

), making a rift in Jewish daily habits and in the whole Levitical scheme of life, is the one instance in which Jesus laid down what seemed to be a new principle of ethics. The maxim that ‘what enters into the man from without cannot defile,’ but only ‘the things that issue out of the man,’ was of far-reaching application, and supplied afterwards the charter of Gentile Christianity. Its underlying principle was, however, implicit in OT teaching, and belonged to the essence of the doctrine of Jesus. He could not consistently vindicate heart-religion without combating Judaism in the matter of its ablutions and food-regulations and Sabbath-keeping.

(

e

) Over the last question Jesus came into the severest-conflict with Jewish orthodoxy; and in this struggle He revealed the consciousness, latent throughout His dealings with OT legislation, of being the sovereign, and not a subject like others, in this realm. Our Lord ‘fulfilled the law’ by

sealing it with His own final authority

. His ‘I say unto you,’ spoken in a tone never assumed by Moses or the prophets, implied so much and was so understood by His Apostles (

1 Corinthians 7:10

,

Galatians 6:2

,

1 John 2:3

f. etc.). Christ arrogates the rôle of ‘a son over his house,’ whereas Moses was ‘a servant in the house’ (

Hebrews 3:5

f.). Assuming to be ‘greater than Solomon,’ ‘than Abraham,’ ‘than the temple’ (

Matthew 12:6

;

Matthew 12:42

,

John 8:53

), He acted as one greater than Moses! The Sabbath-law was the chosen battle-ground between Him and the established masters in Israel (

Mark 2:23-28

;

Mark 3:2

ff.,

Luke 13:16-17

,

John 5:9-16

). In the public Sabbath assemblies Jesus was oftenest confronted with cases of disease and demoniacal possession; He must do His work as God’s ‘sent’ physician. The Sabbath-rules were clear and familiar; His infraction of them in acts of healing was flagrant, repeated, defiant; popular reverence for the day made accusations on this count particularly dangerous. Men were placed in a dilemma: the Sabbath-breaker is

ipso facto

‘a sinner’; on the other hand, ‘how can a

sinner

do such signs?’ (

John 9:16

;

John 9:24

ff.). Jesus argues the matter on legal grounds, showing from recognized practice that the 4th Commandment must be construed with common sense, and that ‘it is lawful to do good on the Sabbath day’ and to work in the service of God (

Matthew 12:5

;

Matthew 12:11

f.). He goes behind those examples to the governing principle (see (

b

) above), that ‘the Sabbath was made for man, and not man for the Sabbath’ (

Mark 2:27

f.): the institution is designed for human benefit, and its usages should he determined by its object. But He is not content with saving this: the war against Him was driven on the Sabbath-question

à outrance

; Jesus draws the sword of His reserved authority. He claims, as sovereign in human affairs, to decide what is right in the matter ‘The Son of Man is lord of the Sabbath’; more than this, He professes to have wrought His Sabbath works as God the Father does, to whom all days are alike in His beneficence, and through the insight of a Son watching the Father at His labour (

John 5:17-20

) a pretension, to Jewish ears, of blasphemous arrogance: ‘He maketh himself equal with God!’ On this ground Jesus was condemned by the Sanhedrin (cf.

John 19:7

), because He set Himself above the Sabbath, on the strength of being one with God. Thus the law of Moses put Jesus Christ to death; it was too small to hold Him; its administrators thought themselves bound to inflict the capital sentence on One who said, ‘I am the Son of the Blessed’ (

Mark 14:61

ff.).

(

f

) At the same time, Caiaphas, the official head of the system, gave another explanation, far deeper than he guessed, of the execution: ‘That Jesus should die for the nation, and not for the nation only’ (

John 11:49

ff.). Virtually, He was offering Himself for ‘the lamb’ of the Paschal Feast, ready to be slain in sacrifice, that He might ‘take away the sin of the world.’ This mysterious relation of the death of Jesus to Divine law He had hinted at here and there (

Matthew 20:28

;

Matthew 26:28

,

Luke 22:37

,

John 3:14

;

John 6:51

;

John 12:24

); its exposition was reserved for His Apostles speaking in the light of this grandest of all fulfilments. Jesus

made good the implicit promise of the sacrificial institutions of Israel

.

2. The word ‘law’ occurs 118 times in St. Paul’s Epistles, 103 times in Romans and Galatians alone. It is manifest how absorbing an interest the subject had for this Apostle, and where that interest mainly lay.

Galatians 2:19

puts us at the centre of St. Paul’s position: ‘I through law died to law, that I might live to God.’ From legalism, as from a house of bondage, he had escaped into the freedom of the sons of God. (

a

) Paul ‘died to the law,’ as he had understood and served it when a Pharisee, regarding obedience to its precepts as the sole ground of acceptance with God. He had sought there ‘a righteousness of’ his ‘own, even that which is of the law’ (

Philippians 3:9

), to be gained by’ works,’ by which he strove to merit salvation as a ‘debt’ due from God for service rendered, a righteousness such as its possessor could ‘boast of, as ‘his own’ (

Romans 4:1-5

;

Romans 9:31

to

Romans 10:3

). Pursuing this path, ‘Israel’ had failed to win ‘the righteousness of God,’ such as is valid ‘before God’; the method was impracticable justification on the terms of ‘the law of Moses’ is unattainable (

Acts 13:38

f.,

Romans 8:3

). Instead of destroying sin, the law arouses it to new vigour, ‘multiplying’ where it aimed at suppressing ‘the trespass’ (

Romans 5:20

;

Romans 7:7-13

,

1 Corinthians 15:56

). Not the ‘law’ in itself, but the ‘carnal’ sin-bound nature of the man, is to blame for this; arrayed against ‘the law of God,’ to which ‘reason’ bows, is ‘another law’ successfully oppugning it, that ‘of sin’ which occupies ‘my members’ (

Romans 7:12-23

), and which is, in effect, a ‘law of death’ (

Romans 8:2

).

(

b

) But St. Paul’s Judaistic experience had a positive as well as a negative result: if he ‘died to law,’ it was ‘

through

law’; ‘the law has proved our

pœdagogus

[for leading us] to Christ’ (

Galatians 3:24

). Law awakened conscience and disciplined the moral faculties; the Jewish people were like ‘an heir’ placed ‘under guardians and stewards until the appointed times,’ and trained in bond-service with a view to their ‘adoption’ (

Galatians 4:1-5

). Even the aggravations of sin caused by the law had their benefit, as they brought the disease to a head and reduced the patient to a state in which he was ready to accept the proffered remedy (

Romans 7:24

). ‘The Scripture’ had in this way ‘shut up all things under sin,’ blocking every door of escape and blighting every hope of a self-earned righteousness (

Galatians 3:21

f.), that the sinner might accept unconditionally the ‘righteousness which is through faith in Christ’ (

Philippians 3:9

).

(

c

) Contact with Gentile life had widened St. Paul’s conception of moral law; it was touched by the influences of Greek philosophy and Roman government. He discerned a law established ‘by nature,’ and ‘inscribed in the hearts’ of men ignorant of the Mosaic Code and counting with Jews as ‘lawless.’ This Divine

jus

(and

fas

)

gentium

served, in a less distinct but very real sense, the purpose of the written law in Israel; it impressed on the heathen moral responsibility and the consciousness of sin (

Romans 2:6-16

). The rule of right and wrong Paul regards as

a universal human institute

, operating so as to ‘bring the whole world under judgment before God’ (

Romans 3:9-19

); its action is manifested by the universal incidence of death: in this sense, and in the light of

Romans 2:12-16

, should be read the obscure parenthesis of

Romans 5:13

f., as stating that ‘law’ is concomitant with ‘sin’; the existence of sin, followed by death, in the generations between Adam and Moses proves that law was there all along, whether in a less or a more explicit form; the connexion of sin and death in humanity is, in fact, a fundamental legal principle (

Romans 8:2

).

(

d

) Having ‘died to law’ by renouncing the futile salvation it appeared to offer, the Apostle had learned to live to it again in a better way and under a nobler form, since he had begun to ‘live to God’ in Christ. St. Paul is at the farthest remove from Antinomianism; the charge made against him on this score was wholly mistaken. While no longer ‘

under

law,’ he is ‘not lawless toward God, but

in law

toward Christ’ (

Romans 6:14

f.,

1 Corinthians 9:21

). The old

ego

, ‘the flesh with its passions and lusts,’ has been ‘crucified with Christ’ (

Galatians 2:20

;

Galatians 5:16-24

). God’s law ceases to press on him as an external power counteracted by ‘the law of sin in the members’; the latter has been expelled by ‘the Spirit of God’s Son,’ which ‘forms Christ’ in him; the new, Christian man is ‘in law’ as he is ‘in Christ’ he sees the law now from the inside, in its unity and charm, and it constrains him with the inward force of ‘the law of the Spirit of life in Christ Jesus’ possessing his nature. He ‘serves’ indeed, but it is ‘in the new’ life wrought ‘of the Spirit, and not in the old’ servitude to ‘the letter’ (

Romans 7:6

). Constituting now ‘one new man,’ believers of every race and rank ‘through love serve one another,’ as the hand serves the eye or the head the feet; for them ‘the whole law is fulfilled in one word, Thou shalt love thy neighbour as thyself’ (

Romans 13:8-10

,

1 Corinthians 12:13

;

1 Corinthians 12:25

f.,

Galatians 5:13

f.,

Ephesians 2:16-18

). The Christian ‘fulfils

the law of Christ

,’ as the limb the law of the head. Thus St. Paul’s doctrine of the Law joins hands with that of Jesus (see 1 above). Thus also, in his system of thought, the law of God revealed in the OT, when received from Christ revised and spiritualized, and planted by ‘faith’ along with Him in the believer’s heart (cf.

Jeremiah 31:31-34

), becomes for the first time really valid and effective: ‘Do we nullify law through faith? God forbid; nay,’ he cries, ‘we establish law!’ (

Romans 3:31

).

(

e

) Neither Jesus nor Paul makes a formal distinction between the moral and the ceremonial law (see, however,

Romans 9:4

). St. Paul’s teaching bears mainly on the former: as a Pharisee he had no ritualistic bent, and his ambition was for ethical perfection. ‘Circumcision’ has lost in his eyes all religious value, and remains a mere national custom, now that it ceases to be the covenant-sign and is replaced in this sense by baptism (

1 Corinthians 7:18

ff.,

Galatians 6:16

,

Colossians 2:11

ff.). It becomes a snare to Gentiles when imposed on them as necessary to salvation, or even to advancement in the favour of God; for it binds them ‘to keep the whole law’ of Moses, and leads into the fatal path of ‘justification by law’ (

Galatians 2:2-5

;

Galatians 3:2

ff;

Galatians 5:3-6

). St. Paul’s contention with the legalists of Jerusalem on this question was a life and death struggle, touching the very ‘truth of the gospel’ and ‘the freedom’ of the Church (

Acts 15:1-11

,

Galatians 2:1-10

;

Galatians 5:1

). The same interests were threatened, more insidiously, by the subsequent attempt, countenanced by Peter and Barnabas at Antioch, to separate Jewish from Gentile Christians at table through the re-assertion of the Mosaic distinction of ‘meats’ which had been expressly discarded by Jesus. The assumption of a privileged legal status within the Church meant the surrender of the whole principle of salvation by faith and of Christian saintship (

Galatians 2:11-21

,

Romans 14:17

f.,

1 Corinthians 8:8

; cf.

Mark 7:14-28

). In some Churches Paul had to deal with the inculcation of Jewish ritual from another point of view. At Colossæ the dietary rules and sacred seasons of Mosaism were imposed on grounds of ascetic discipline, and of reverence towards angelic (

scil

. astral) powers; he pronounces them valueless in the former respect, and in the latter treasonous towards Christ, who supplies ‘the body’ of which those prescriptions were but a ‘shadow’ (

Colossians 2:16-23

).

3

.

Colossians 2:17

Colossians 2:17

forms a link between the doctrine of St. Paul on the Law and the

complementary teaching of the writer of Hebrews

, a Jew of very different temperament and antecedents from Saul of Tarsus. This author emphasizes the ceremonial, as Paul the moral, factors of the OT; the Temple, not the synagogue, was for him the centre of Judaism. ‘The first covenant,’ he says, ‘had ordinances of divine service,’ providing for and guarding man’s approach to God in worship (

Hebrews 9:1

etc.); for St. Paul, it consisted chiefly of ‘commandments expressed in ordinances’ (

Ephesians 2:15

), which prescribe the path of righteousness in daily life. ‘The law’ means for this great Christian thinker the institutions of the Israelite priesthood, sanctuary, sacrifices all consummated in Christ and His ‘one offering,’ by which ‘he has perfected for ever them that are sanctified’ (

Hebrews 9:1

to

Hebrews 10:14

). In his view, the law is superseded as the imperfect, provisional, and ineffective, by the perfect, permanent, and satisfying, as the shadowy outline by the full image of things Divine (

Hebrews 7:18

f.,

Hebrews 8:1-4

,

Hebrews 10:1-4

); ‘the sanctuary of this world’ gives place to ‘heaven itself,’ revealed as the temple where the ‘great high priest’ Divine-human in person, sinless in nature, perfected in experience, and immeasurably superior to the Aaronic order (

Hebrews 4:14

ff.,

Hebrews 7:26

ff.,) ‘appears before the face of God for us,’ ‘having entered through the virtue of his own blood’ as our ‘surety’ and ‘the mediator of’ our ‘covenant,’ who has won for mankind ‘an eternal redemption’ (

Hebrews 2:9

,

Hebrews 7:22

,

Hebrews 8:8

,

Hebrews 9:24-28

). Jesus thus ‘inaugurated a new and living way into the holy place’ (in contrast with the old and dead way of the law); as experience proves, He has ‘cleansed the conscience from dead works to serve the living God,’ while the law with its repeated animal sacrifices served to remind men of their sins rather than to remove them (

Hebrews 7:25

,

Hebrews 9:14

,

Hebrews 10:1-4

). Equally with St. Paul, the

auctor ad Hebrœos

regards ‘remission of sins’ as the initial blessing of the Christian state, which had been unattainable ‘under law,’ and ‘the blood of Christ’ as the means of procuring this immense boon. In Paul’s interpretation, this offering ‘justifies’ the unrighteous ‘before God’ and restores them to the forfeited status of sonship; in the interpretation of Hebrews, it ‘cleanses’ worshippers and brings them ‘nigh to God’ within His sanctuary; on either view, the sacrifice of Calvary removes the harriers set up, by man’s sin ‘under the law,’ between humanity and God.

4

. For St. James also the OT law was transformed. He conceives the change in a less radical fashion than Paul or the writer of Hebrews; James stands sturdily on the platform of the Sermon on the Mount. Re-cast by ‘the Lord of glory’ and charged with ‘the wisdom that cometh from above,’ the law is new and glorified in his eyes; like Paul, he knows it as ‘the law of Christ.’ All the disciples of Jesus were one in the place they gave to that which James calls ‘the sovereign law, Thou shalt love thy neighbour as thyself’ (

James 2:8-13

; cf.

1 Corinthians 13:1-13

); deeds of pure brotherly love prove ‘faith’ alive and genuine; they make it ‘perfect,’ and guarantee the believer’s ‘justification’ (ch. 2). When he describes this law as ‘a perfect law, the law of liberty,’ James’ idea is substantially that of Paul in

1 Corinthians 9:21

and

Romans 8:2

;

Romans 8:4

, viz. that the law of God is no yoke compelling the Christian man from without, but a life actuating him from within; the believer ‘bends over it’ in contemplation, till he grows one with it (

James 1:24

; cf.

2 Corinthians 3:18

). ‘The tongue’ is the index of the heart, and St. James regards its control as a sure sign of perfection in law-keeping (

James 3:1-12

). James treats of the law, not, like Paul, as it affects the sinner’s standing before God, nor, like the author of Hebrews, as it regulates his approach in worship, but as it governs the walk before God of the professed believer. His Epistle is, in effect, a comment on the last clause of

Romans 8:4

, ‘that the righteousness of the law may be fulfilled in us.’

5

. The word ‘law’ is entirely wanting in the Epistles of St. Peter and of St. John.

1 Peter 1:18-19

;

1 Peter 2:24

;

1 Peter 3:18

manifest the influence of Paul’s doctrine of salvation on the writer; while

1 John 1:7

;

1 John 1:9

, indicates a leaning to the mode of representation characteristic of Hebrews, and

1 John 2:2

;

1 John 4:10

virtually sustain the doctrine of St. Paul on law, sin, and sacrifice.

G. G. Findlay.