اسراییل

He shall be prince of God

اسرائیل.

I. تاریخ

1. سرچینې. د یهودي سیاسي او مذهبي تاریخ سرچینې زوړ عهد، تش په نامه اپوکریفي لیکنې، د جوزیفوس کارونه، د اشوري او مصري لیکنې، په یوناني او رومي تاریخ پوهانو کې اشارې، او میشنا او تلمود دي.

عصري انتقاد ښودلې چې د دې سرچینو ډیری یې د پخوانیو موجودو اسنادو په یوځای کولو سره جوړ شوي دي. له همدې امله، د لیکنو پرته د دې سرچینو څخه د هرې یوې کارولو دمخه، دا اړینه ده چې د انتقادي څیړنې پایلې بیان شي او د روایتونو په تاریخي اعتبار باندې د هغې اغیزې اټکل وشي. پیدایښت. خروج، لاویان، شمیرې، استثنا، او یوشع (هیکساټیوچ) د یوې اوږدې ادبي پروسې محصول دي. څلور مختلف اسناد، چې هر یو یې د لیکوالانو د یوې مدرسې کار دی، د هغې د جوړولو لپاره کارول شوي دي. دا اسناد دومره لفظي نقل شوي چې لاهم په عملي یقین سره یو له بل څخه جلا کیدی شي. اسناد عبارت دي له: جاهویستي (جاهویست)، چې په یهودا کې د جاهویست 1 لخوا د 800 ق م څخه مخکې، شاید د یهوشافات په واکمنۍ کې، که څه هم د پخوانیو شعرونو ټوټې نقل شوي، او لږ وروسته د جاهویست 2 لخوا بشپړ شوي؛ ایلوهیستي (ایلوهیست)، چې په شمالي سلطنت کې د ایلوهیست 1 لخوا د 750 ق م په شاوخوا کې جوړ شوی او لږ وروسته د ایلوهیست 2 لخوا پراخ شوی؛ د استثنا کوډ (ډیوټرونومیست)، چې د ډیوټرونومیست 1 لخوا د 650 ق م په شاوخوا کې جوړ شوی، چې ډیوټرونومیست 2 شاوخوا نوي کاله وروسته دویمه سریزه ورته اضافه کړه؛ د تقدس کوډ، چې د کاهني روایت 1 لخوا د 500 ق م په شاوخوا کې یا لږ مخکې ترتیب شوی، د کاهني «د اصلونو کتاب» چې د کاهني روایت 2 لخوا د 450 ق م په شاوخوا کې لیکل شوی، او مختلف اضافي کاهني یادښتونه چې د مختلفو لیکوالانو لخوا په وروستیو وختونو کې اضافه شوي. دا باید په یاد ولرئ چې ډیوټرونومیست 2 د هیکساټیوچ په اوږدو کې مختلف یادښتونه اضافه کړي.

هغه نیټې چې دلته دې اسنادو ته ورکړل شوي دي هغه دي چې د ګراف-ویلهاوسن ښوونځي لخوا ورکړل شوي، چې اوس په ټولو هیوادونو کې د پوهانو اکثریت ورسره تړاو لري. د ایوالډ-ډیلمن ښوونځی، چې د سټراک او کیټل لخوا استازیتوب کیږي، لاهم په دې باور دي چې کاهني روایت د ډیوټرونومیست څخه پخوانی دی. د نورو جزیاتو لپاره هیکساټیوچ وګورئ.

قاضیان 1:1-36 او 2 سموئیل 1:1-27 او 2 پاچاهان هم د یوې ادبي پروسې لخوا ترتیب شوي. ترتیب کوونکی د ډیوټرونومیست پیرو و، چې شاید د 600 په شاوخوا کې یې لیکلي. دا کار د یو ورته لیکوال لخوا د 560 په شاوخوا کې یو ضمیمه ترلاسه کړه. هغه سرچینې چې مدیر ترې ګټه پورته کړې، د قاضیانو، سموئیل، او د پاچاهانو د لومړیو دوو فصلونو لپاره، د جاهویست او ایلوهیست اسناد وو. په قاضیانو 5:1-31 کې یو شعر چې د 1100 ق م په شاوخوا کې جوړ شوی و، کارول شوی دی. مدیر خپلې تبصرې او کله ناکله خپل اداری چوکاټ اضافه کړی، مګر سرچینې لاهم له دې او یو له بل څخه توپیر کیدی شي. یو څو اضافې د یو وروستي لاس لخوا شوي، مګر دا په اسانۍ سره جلا کیږي. په 1 پاچاهان 3:1-28؛ 1 پاچاهان 4:1-34؛ 1 پاچاهان 5:1-18؛ 1 پاچاهان 6:1-38؛ 1 پاچاهان 7:1-51؛ 1 پاچاهان 8:1-66؛ 1 پاچاهان 9:1-28؛ 1 پاچاهان 10:1-29؛ 1 پاچاهان 11:1-43 کې د سلیمان د واکمنۍ یو تاریخ او د معبد یو پخوانی ریکارډ کارول شوي، مګر دا د ګلوسونو او وروستي افسانوي موادو سره یوځای شوي دي. په همغږي تاریخ کې (1 پاچاهان 12:1-33 - 2 پاچاهان 17:1-41) اصلي سرچینې «د اسراییلو د پاچاهانو د تاریخ کتاب» او «د یهودا د پاچاهانو د تاریخ کتاب» دي، که څه هم د ایلیا او الیشع د روایتونو لپاره مختلف نورې لیکنې کارول شوي دي. وروستۍ برخه (2 پاچاهان 18:1-37؛ 2 پاچاهان 19:1-37؛ 2 پاچاهان 20:1-21؛ 2 پاچاهان 21:1-26؛ 2 پاچاهان 22:1-20؛ 2 پاچاهان 23:1-37؛ 2 پاچاهان 24:1-20؛ 2 پاچاهان 25:1-30) هم د یهودا تاریخ پورې اړه لري. د پاچاهانو په ټولو برخو کې ډیوټرونومیک مدیر ځان ته لوی ازادۍ ورکوي. د جزیاتو لپاره د قاضیانو، سموئیل، او پاچاهانو د کتابونو مقالې وګورئ.

تاریخونه، عزرا، او نحمیا ټول د یو وروستي ادبي حرکت پایله ده، او د 300 ق م په شاوخوا کې رامنځته شوي. دوی د لاوي قانون تر اغیز لاندې جوړ شوي. تاریخ په تاریخونو کې بیا ویل شوی، ترڅو وفادارانو ته د اسراییلو د تاریخ یوه پاکه شوې نسخه چمتو کړي. د تاریخ لیکونکي اصلي سرچینې پخواني قانوني کتابونه وو چې اوس زموږ په انجیلونو کې موندل کیږي. چیرې چې هغه له دې څخه توپیر لري، د هغه واک مشکوک دی. تاریخونه وګورئ. د عزرا یو یادښت او د نحمیا یو یادښت په هغو کتابونو کې کارول شوي چې په ترتیب سره دا نومونه لري. د دې نقلونو پرته، تاریخ لیکونکي په آزاده توګه لیکلي لکه څنګه چې د هغه نظر د هغه تصور ته لارښوونه کوله. عزرا او نحمیا [کتابونه] وګورئ.

د پاتې تاریخي کتابونو څخه 1 مکابیان یو لومړی درجه تاریخي واک دی، چې د یو لیکوال لخوا لیکل شوی چې د تشریح شویو پیښو معاصر و. نور اپوکریفي کارونه ډیر افسانوي مواد لري.

جوزیفوس د پخواني تاریخ لپاره تقریبا په بشپړ ډول په زوړ عهد پورې تړلی دی. دلته د هغه روایت هیڅ خپلواک ارزښت نلري. د هغو پیښو لپاره چې هغه پخپله پکې ښکیل و، هغه د لومړۍ درجې لیکوال دی. په غیر اسراییلي سرچینو کې د اسراییلو یادونه یوازې په ناڅاپي ډول شوې، مګر په دې توګه ورکړل شوي معلومات لومړني اهمیت لري. میشنا او تلمود د دودونو ټولګه ده چې په ځینو مواردو کې یو تاریخي هسته لري، مګر د هغه رڼا لپاره ارزښتناکه ده چې دوی د لومړیو مسیحي پیړیو کې د یهودي ژوند په اړه اچوي.

2. د پخوانیو کتابونو تاریخي ارزښت. که په پینټاټیوچ کې ترټولو پخوانۍ سرچینه د 9 پیړۍ څخه وي، نو د پلارسالارۍ دورې په اړه د روایتونو د ارزښت په اړه پوښتنه موږ ته راځي. ایا د هغه وخت حسابونه د تاریخ په توګه باور کیدی شي؟ د نن ورځې ډیری پوهانو ځواب دا دی چې په یوه برخه کې دوی کولی شي، که څه هم په بل ډول له هغه څه څخه چې پخوا رواج و. وینکلر، دا ریښتیا ده، دا روایتونه په لمریز او ستوري افسانو کې حل کوي، مګر د پوهانو اکثریت، پداسې حال کې چې افسانوي او افسانوي عناصرو ته اجازه ورکوي، ډاډه دي چې د قبیلوي تاریخ مهمې کرښې د انجیل په لومړیو کتابونو کې څرګندیږي.

د پیدایښت لسم فصل یو نسبتي جدول لري چې په کې ملتونه د انسانانو په توګه شخصي شوي دي. په دې توګه د حام زامن کوش (نوبیا)، مصر (مصر)، پوت (ختیځ افریقا؟)، او کنعان وو. د سام زامن ایلام، اشور، میسوپوتامیا، لود (د نامعلوم موقعیت یوه ځمکه، نه لیدیا)، او آرام (آرامیان) وو. که چیرې هیوادونه او خلک دلته د انسانانو په توګه شخصي شوي وي، نو په بل ځای کې هم همداسې کیدی شي: او په ابراهیم، اسحاق، یعقوب، عیسو، او د یعقوب په دولسو زامنو کې، موږ شاید د افرادو سره نه بلکې د قبیلو سره معامله کوو. د افرادو واده ممکن د قبیلو اتحاد یا یووالي استازیتوب وکړي. په دې توګه لیدل شوي، دا روایتونه موږ ته د اسراییلي ملت جوړښت څرګندوي.

په هرصورت، دودونه په دوو لارو طبقه بندي کیدی شي: (1) د اصل له مخې، او (2) د محتوا له مخې. (د اصل له مخې د طبقه بندي لپاره پیټون، AJTh [^1] viii. [1904]، 658 ff. وګورئ.)

1. (الف) ځینې دودونه، لکه د غیر فلسطیني قبیلو سره د خپلۍ، له مصر څخه د خلاصون، او د موسی په اړه، له صحرا څخه فلسطین ته راوړل شوي. (ب) نور، لکه د ابراهیم د مختلفو زیارتونو سره د اړیکو دودونه، او د یعقوب او د هغه د زامنو کیسې، د کنعان په ځمکه کې وده کړې. (ج) نور بیا له کنعانیانو څخه زده شوي. په دې توګه موږ د توتمیس III د یوې لیکنې څخه د 1500 ق م په شاوخوا کې زده کوو چې یعقوب-ایل په فلسطین کې یو ځای نوم و. (و. م. مولر، اسین او اروپا، 162 وګورئ.) اسراییل، لکه څنګه چې وروسته به څرګند شي، د قبیلو د یوې برخې نوم و مخکې لدې چې دوی کنعان ته داخل شي. په پیدایښت کې، یعقوب او اسراییل پیژندل شوي، شاید ځکه چې اسراییل د یعقوب په هیواد کې میشت شوي وو. وروستی نوم باید له کنعانیانو څخه زده شوی وي. په ورته ډول، د توتمیس په لیکنه کې یوسف-ایل یو ځای نوم دی. پیدایښت (پیدایښت 48:9 ff.) وایي چې یوسف څنګه په دوو قبیلو، افرایم او منسي ویشل شوی و. شاید وروستي اسراییلي وي، او داسې نومول شوي ځکه چې دوی د یوسف په هیواد کې میشت شوي وو. لوط یا لوټین (مصري روټین) د فلسطین یا د هغې د یوې برخې پخوانی نوم دی. په پیدایښت کې، موآب او عمون د لوط اولادونه بلل شوي، شاید ځکه چې دوی د لوټین په هیواد کې میشت شوي وو. په ډیری مواردو کې چیرې چې یو دود دوه عناصر سره یوځای کړي، یو له دې څخه له کنعانیانو څخه زده شوی و. (د) په پای کې، د دودونو څلورمه ټولګه له بابل څخه اخیستل شوې وه. دا په روښانه توګه د تخلیق او سیلاب روایتونو سره قضیه ده، چې موازي یې په بابلي او اشوري ادبیاتو کې موندل شوي. (KIB [^2] vi. وګورئ.)
2. د دوی د محتوا له مخې طبقه بندي شوي، موږ لرو:

• (الف) هغه روایتونه چې د قبیلو تاریخ او حرکتونه پکې شامل دي.
• (ب) هغه روایتونه چې د اسراییلو د مختلفو زیارتونو دودونه منعکس کوي. د ابراهیم کیسې په بیت ایل، شیکم، حبرون، او بیرشیبا کې پدې سرلیک لاندې راځي.
• (ج) افسانوي او اسطوري پاتې شوني. د دې ډیری یې یو ایټیولوژیکي هدف لري؛ دوی د ځینې دود اصل یا د ځینې فزیکي پدیدې لامل تشریح کوي. په دې توګه پیدایښت 18:1-33؛ پیدایښت 19:1-38 د سدوم او د دښتې د نورو ښارونو ویجاړول یوه کیسه ده چې د مړې بحیرې د حساب لپاره رامینځته شوې، کوم چې موږ اوس پوهیږو، د خورا مختلفو لاملونو له امله رامینځته شوې. په ورته ډول پیدایښت 22:1-24 یوه کیسه ده چې د دې حقیقت د حساب لپاره ډیزاین شوې چې اسراییلیانو د لومړي زیږیدلي پرځای یو وری قرباني کړ.
• (د) نور روایتونه د کاسموګوني او لومړني تاریخ ته وقف شوي دي. دا طبقه بندي د پیټرز په لومړني عبراني کیسه کې په تفصیل سره کار شوې ده. دا روښانه ده چې د اسراییلو د اصل تاریخ په لیکلو کې موږ باید د پلارسالارۍ روایتونه تر ډیره حده د افرادو پرځای قبیلو پورې اړوند وګڼو، او باید په احتیاط سره وکاروو.

3. د پلارسالارۍ روایتونو تاریخي معنی. د ابراهیم د حساب برخې د زیارتونو محلي دودونه دي، مګر د ابراهیم د مهاجرت کیسه د یوې قبیلې یا د قبیلو د یوې ډلې لویدیځ ته د حرکت روایت دی چې عبرانیان ترې راوتلي وو. اسحاق یو سیوري لرونکی شخصیت دی چې ډیری یې په سویل پورې محدود دی، او شاید د سویلي فلسطیني قبیلې استازیتوب کوي، چې وروسته د اسراییلیانو لخوا جذب شوې. یعقوب-اسراییل (یعقوب، لکه څنګه چې پورته ښودل شوي، د کنعاني اصل دی؛ اسراییل د متحدو قبیلو نوم و) د اسراییلو ملت پخپله استازیتوب کوي. اسراییل یو آرامی بلل کیږي (استثنا 26:5)، او د یعقوب د واده حساب (پیدایښت 29:1-35؛ پیدایښت 30:1-43؛ پیدایښت 31:1-55) ښیي چې اسراییل د آرامیانو سره خپلوان و. موږ اوس کولی شو په کیونیفورم ادبیاتو کې د آرامیانو ظهور او لویدیځ ته مهاجرت تعقیب کړو، او موږ پوهیږو چې دوی د 1300 ق م په شاوخوا کې د فرات په دره کې یادیدل پیل کړل، او د یوې پیړۍ څخه لږ څه لپاره لویدیځ ته حرکت کول (پیټون، سوریه او فلسطین، 103 ff. وګورئ). اسراییلیان د دې آرامی مهاجرت یوه برخه وو.

د یعقوب زامن په څلورو ډلو ویشل شوي دي. شپږ – روبین، شمعون، لاوي، یهودا، یساکار، او زبولون – د لیا زامن بلل کیږي. لیا شاید «وحشي غوا» معنی لري (ډیلیټزچ، پرو لیګومینا، 80؛ ډبلیو. آر. سمیټ، کینشپ 2، 254). دا په ښکاره ډول پدې معنی ده چې دا قبیلې نږدې خپلوان وې، او د یو عام توتم په توګه یې «وحشي غوا» یا «غوايي انټیلوپ» درلودل. د منسي، افرایم، او بنیامین قبیلې خپل نسب له راحیل څخه تعقیبوي. راحیل «میږه» معنی لري، او دا قبیلې، که څه هم د نورو شپږو سره خپلوان وې، یو مختلف توتم یې درلود. یهودا، د فتحې څخه مخکې په دوره کې، د وروسته په پرتله خورا کوچنۍ قبیله وه، ځکه چې، لکه څنګه چې وروسته به څرګند شي، ډیری فلسطیني قبیلې په یهودا کې جذب شوې. بنیامین د یعقوب ترټولو کوچنی زوی بلل کیږي، چې په فلسطین کې د نورو څخه ډیر وخت وروسته زیږیدلی. د بنیامین نوم «د سویل زامن» یا «سویلیان» معنی لري: بنیامین شاید د افرایم قبیلې «سویلیان» وي، او د کنعان له فتحې وروسته په تدریجي ډول له دې قبیلې څخه جلا شوي. د یعقوب څلور زامن – دان، نفتالي، ګاد، او اشیر – د کنیزانو زامن بلل کیږي. دا لږ عزتمن زیږون شاید پدې معنی وي چې دوی د نورو قبیلو په پرتله وروسته په کنفدراسیون کې شامل شوي. څرنګه چې د اشیر قبیله د ال-امارنا په تختو کې د دوی د وروستي استوګنځي په سیمه کې تعقیب کیدی شي (cf. بارټون، سیمیټیک اوریجینز، 248 ff.)، دا قبیله شاید د فلسطین له فتحې وروسته په کنفدراسیون کې شامله شوې وي. شاید د نورو دریو په اړه هم همداسې وي.

4. د اسراییلو پیل. اصلي اسراییل، نو، شاید د اتو قبیلو روبین، شمعون، لاوي، یهودا، یساکار، او زبولون څخه جوړ و، که څه هم شاید د راحیل قبیلې تر هغه وخته پورې په کنفدراسیون کې شاملې نه وې تر څو چې دوی له مصر څخه تښتیدلي نه وې (وګورئ § 6). دا قبیلې، د نورو ابراهیمیدا - ادومیانو، عمونیانو، او موآبیانو سره - له فرات څخه د فلسطین ختیځې پولې په اوږدو کې لویدیځ ته حرکت وکړ. عمونیانو، موآبیانو، او ادومیانو په هغو سیمو کې پښه ونیوله چې وروسته یې اشغال کړې. اسراییلیان مجبور شوي ښکاري چې سویل ته لږ حاصلخیزې دښتې ته، د بیرشیبا او مصر ترمنځ، حرکت وکړي، کله ناکله تر سینا پورې ګرځیدل. بډی (د اسراییلو دین تر جلاوطنۍ پورې، 6) خابیري، چې په ال-امارنا تختو کې یې بیت المقدس محاصره کړی و، عبرانیان بولي چې د 1400 ق م په شاوخوا کې یې فلسطین ته یرغل کړی و. که څه هم ډیری پوهان دا ردوي چې دوی عبرانیان وو، شاید دوی وو.
5. مصري غلامي. د لومړۍ مصري کورنۍ (شاوخوا 3000 ق م) له وخته، مصریانو د وادي مغاره کې د کانونو له امله سینا ټاپووزمې ته ننوتل (cf. بریستډ، د مصر تاریخ، 48). د وخت په تیریدو سره مصر په ټوله سیمه واکمن شو، او له همدې امله دا موسرو بلل کیده، مصر موسرو یا میسرایم و (cf. وینکلر، هیبرټ ژورنال ii. 571 ff.، او KAT [^7] 3 144ff.). د دې له امله، وینکلر (KAT [^7] 3 212 ff.) په دې باور دی چې د عبرانیانو د مصري ظلم او له هغه هیواد څخه د دوی د وتلو روایت لپاره هیڅ تاریخي بنسټ نشته؛ دا ټول، هغه استدلال کوي، د موسرو نوم د وروستي غلط فهمۍ څخه رامینځته شوي. مګر، لکه څنګه چې بډی (د اسراییلو دین تر جلاوطنۍ پورې، لومړی فصل) په ګوته کړې، د مصري غلامۍ قوي او ثابت دود، چې د پینټاټیوچ په ټولو څلورو اسنادو کې تیریږي او د اسراییلو د ټولو مذهبي او نبوي شعور شالید جوړوي، باید یو څه تاریخي محتوا ولري. موږ د مصري یادګارونو څخه پوهیږو چې په مختلفو وختونو کې د آسیا څخه بیدو د هغې د حاصلخیزۍ له امله هیواد ته ننوتل. مشهور هیکسوس پاچاهان او د دوی خلکو په دې توګه د نیل ځمکې ته لاسرسی وموند. احتمال، په دې اساس، هغه دود پیاوړی کوي چې عبرانیان په دې توګه مصر ته ننوتل. خروج 1:11 وایي چې دوی مجبور شوي وو چې د پیتوم او رعمسس ښارونو په جوړولو کې مرسته وکړي. کیندنو ښودلې چې دا ښارونه د رعمسس II لخوا تاسیس شوي وو (1292-1225 ق م؛ cf. هوګارټ، واک او لرغونپوهنه، 55). له همدې امله، دا دود و چې رعمسس د ظلم فرعون، او مینفتا (میرین-پتا، 1225-1215) د خروج فرعون وګڼل شي. دې نظر په وروستیو کلونو کې له یوې غیر متوقع ستونزې سره مخ شوی. په 1896 کې په مصر کې یوه سټیلا کشف شوه چې پرې د مینفتا یوه لیکنه، چې د هغه په پنځم کال کې نیټه شوې وه، د اسراییلیانو یادونه کوي چې لا دمخه په فلسطین یا د هغې سویل ته په صحرا کې وو، او هلته مات شوي وو (cf. بریستډ، د مصر پخواني ریکارډونه، iii. 256 ff.). دا لیکنه د یو کمپاین لمانځنه کوي چې مینفتا په خپل دریم کال کې فلسطین ته کړی و (cf. بریستډ، op. cit. 272). په ظاهره، دا لیکنه، چې تر اوسه په هر ادبیاتو کې د اسراییلو ترټولو پخوانۍ یادونه لري، او په مصري کې یوازینۍ یادونه، د وینکلر نظر ته وده ورکوي. په هرصورت، موضوع په دومره سپک ډول نشي رد کیدی. هغه دوامداره تاریخي دود چې د عبراني مذهبي فکر ټول رنګوي، باید یو څوک فکر وکړي، یو څه تاریخي بنسټ ولري. د هغې اصلي تار باید ریښتیا وي، مګر په جزیاتو کې، لکه پیتوم او رعمسس ته اشاره، دود ممکن غلط وي. دودونه ځانونه مختلفو خلکو ته نښلوي، ولې مختلفو ښارونو ته نه؟ شاید، لکه څنګه چې څو پوهانو وړاندیز کړی، بله حل ډیر احتمال لري، چې ټول عبرانیان مصر ته نه دي تللي. وایلډیبور (جاهویدینست این ولسریلیګی اسراییل، 15) او بډی (op. cit. 10) په دې باور دي چې دا تش په نامه یوسف قبیلې، افرایم او منسي وې، چې د یو څه وخت لپاره په مصر کې میشت شوي، او موسی یې رهبري کړل. دا د دې حقیقت څخه یو څه ملاتړ ترلاسه کوي چې ایلوهیست سند، چې د افرایمیانو ترمنځ رامینځته شوی، لومړی دی چې په یاد لري چې د جاهوی نوم، تر خروج پورې، دوی ته نامعلوم و (cf. خروج 3:14).

شاید موږ به ډیر غلط نه شو، که موږ فرض کړو چې د لیا قبیلې د فلسطین سویل ته په دښته کې ګرځیدلې وې چیرې چې مینفتا دوی ته ماتې ورکړه، پداسې حال کې چې د راحیل قبیلې، په مصر کې د اسانه ژوند ترلاسه کولو فرصت له امله راجلب شوې، هلته په ستونزو کې ښکیلې شوې، له کومو څخه چې موسی دوی آزاد کړل، شاید د مینفتا پخپله په واکمنۍ کې.

6. خروج. د جاهویست، ایلوهیست، او کاهني روایت اسناد د خروج په اصلي انځور کې موافق دي، که څه هم جاهویست له نورو دوو څخه په دې کې توپیر لري چې د جاهوی عبادت په پخواني وخت کې پیژندل شوی و. دوی موږ ته وایي چې موسی له مصر څخه وتښتید او په مدیان کې یې د یترو، یو کینیتي کاهن سره پناه واخیسته (وګورئ قاضیان 1:16). دلته، د ایلوهیست او کاهني روایت له مخې، په حوریب یا سینا کې، د جاهوی مقدس غر، موسی لومړی د جاهوی عبادت زده کړ، چې هغه باور درلود، هغه یې د خپلو مظلومو وروڼو له مصر څخه د خلاصون لپاره لیږلی و. د مختلفو آفتونو وروسته (جاهویست اوه؛ ایلوهیست، پنځه؛ او کاهني روایت؛ شپږ) موسی دوی بهر ته رهبري کړل، او د الهي مرستې په واسطه دوی د سور سمندر څخه وتښتیدل. جاهویست دا تیښته د جاهوی لخوا د طبیعي وسیلو د کنټرول پایله بولي (خروج 14:21). موسی بیا دوی سینا ته رهبري کړل، چیرې چې، د جاهویست او ایلوهیست دواړو له مخې، دوی د جاهوی سره یو جدي تړون وکړ چې هغه د خپل خدای په توګه خدمت وکړي. د ایلوهیست له مخې (خروج 18:12 ff.)، دا یترو، کینیتي یا مدیاني کاهن و، چې دوی یې په رسم کې پیل کړل او تړون یې منځګړیتوب وکړ. له دې وروسته د راحیل قبیلې شاید د لیا قبیلو سره ډیر نږدې متحدې شوې، او د موسی په مرسته، په تدریجي ډول یې د جاهوی عبادت ته وهڅولې. دین په دې دوره کې په بشپړ ډول د رسم او مادي بریالیتوب مسله وه، او څرنګه چې قبیلې د جاهوی په نوم له مصر څخه تښتیدلې وې، نور به هم په اسانۍ سره د هغه عبادت ومني. شاید په دې دوره کې د راحیل قبیلې د اسراییلي کنفدراسیون یوه ریښتینې برخه شوه.
7. په دښته کې ګرځیدل. د یو څه وخت لپاره د اسراییلو استوګنځی، لکه څنګه چې په دې توګه جوړ شوی و، د سویل په سینا او شمال په قادش، د بیرشیبا څخه شاوخوا پنځوس میله سویل ته یوه چینه، ترمنځ سیمه وه. په قادش کې چینه مقدسه وه، او په سینا کې یو مقدس غر و. موسی په دې دوره کې د متحدو قبیلو شیخ شو. د جاهوی په پوهه کې د هغه د لوړتیا له امله هغه په ټولو مشورو کې دا لوړ نفوذ ترلاسه کړ. په دودونو کې دا دوره په دښته کې ګرځیدل بلل کیږي، او ویل کیږي چې څلویښت کاله یې دوام درلود. د «څلویښت کاله» اصطلاح، په هرصورت، د ډیوټرونومیست او د هغه پیروانو لخوا د یوې نامعلومې مودې لپاره په مبهم ډول کارول کیږي. په دې حالت کې دا شاید د اصلي مقدار څخه ډیر وي.

هغه سیمه چې اسراییل اوس پکې ګرځیدل، له حاصلخیزۍ څخه لرې وه، او خلکو په طبیعي ډول خپلې سترګې ډیرو هیله بخښونکو څړځایونو ته واړولې. دوی دا په ډیر باور سره وکړل، ځکه چې جاهوی، د دوی نوي خدای، یوازې د دوی یوه برخه په غیر معمولي ډول له مصر څخه ژغورلې وه. په طبیعي ډول دوی په سیمه کې ترټولو حاصلخیزه ځمکه، فلسطین، غوښتل. د ځینو دلایلو له امله یې ونه شوای کولی چې مستقیم له سویل څخه پرې حرکت وکړي (شمیرې 13:1-33؛ شمیرې 14:1-45)، شاید ځکه چې دښمن امالیکیانو مداخله وکړه، دوی ختیځ ته یو چکر وواهه. د دودونو له مخې، د دوی انحراف د ادوم او موآب د سیمو شاوخوا ته غزیدلی و، نو دوی د ارنون شمال ته سیمې ته ورسیدل، چیرې چې یو اموري سلطنت مخکې تاسیس شوی و، چې په حشبون ښار کې، سیهون پرې واکمني کوله. اموریان وګورئ.

8. د اردن هاخوا فتح. د سیهون د سلطنت د فتحې حساب د ایلوهیست لخوا د جاهویست څخه په شمیرو 21:1-35 کې د یو څو اضافو سره ورکړل شوی. هیڅ تفصیل نه دی ورکړل شوی، مګر داسې ښکاري چې په جګړو کې اسراییل بریالي وو. موږ د شمیرو 32:1-42 کې د کاهني روایت سند څخه زده کوو چې د دې سیمې فتح شوي ښارونه د روبین او ګاد قبیلو ترمنځ ویشل شوي وو. شاید په دې وخت کې د ګاد قبیله په کنفدراسیون کې شامله شوه. لږترلږه دوی دلته په ریښتیني تاریخ کې د لومړي ځل لپاره څرګندیږي. نسبونه ګاد د یوې غلامې زوی په توګه ښیي. دا، لکه څنګه چې مخکې یادونه وشوه، شاید پدې معنی وي چې قبیله په نسبتا وروسته دوره کې له ملت سره یوځای شوه. شاید ګادیان په دې دوره کې له صحرا څخه راغلي وي، او د روبینیانو سره په یووالي کې یې دا سیمه وګټله، چې له ارنون څخه د حشبون شمال ته یو څه پورې غزیدلې وه. معمولا داسې انګیرل کیږي چې د روبین سیمه د ګاد سویل ته وه، چې له ارنون څخه تر ایلیاله پورې، د حشبون شمال ته غزیدلې وه؛ مګر په حقیقت کې هر یو ځینې ښارونه په داسې ډول ونیول چې د دوی سیمې یو بل ته ننوتلې (شمیرې 32:34). په دې توګه ګادیانو دیبون، اتروت، او ارویر سویل ته، جازر د حشبون شمال ته، او بیتنیمرا او بیت-باران د اردن په دره کې درلودل؛ پداسې حال کې چې روبینیانو بعل-میون، نیبو، حشبون، او ایلیاله درلودل، چې د دې ترمنځ پراته وو. شاید شمال ته هیواد تر وروسته پورې فتح شوی نه و. دا ریښتیا ده چې ډیوټرونومیست ادعا کوي چې اوګ، د باشان پاچا، په دې وخت کې فتح شوی و، مګر دا احتمال لري چې د منسي قبیلې د یوې برخې لخوا د باشان فتح د فلسطین له فتحې وروسته له لویدیځ څخه یو شاته حرکت و. په دې دوره کې موسی مړ شو، او یوشع د ملت مشر شو.
9. د اردن څخه تیریدل. د ګاد قبیلې فتوحاتو عبرانیان د اردن دره ته راوړل، مګر په چټکۍ سره بهیدونکی سیند د خټو له غاړو سره د دې لومړني خلکو لپاره یو نه ماتیدونکی خنډ جوړ کړ. دودونه د اوبو د معجزه بندیدو کیسه کوي. عربي تاریخ پوه نویري د اردن په څنډه کې د یوې خټینې غونډۍ د ښوییدو کیسه کوي، چې عربانو ته یې د نظامي پل جوړولو فرصت ورکړ. د دې حساب د PEFSt [^3]، 1895، مخ 253 ff. کې د ژباړې سره خپور شو. جاهویست لیکوال به په داسې پیښه کې، لکه څنګه چې هغه د سور سمندر په اوبو باندې د بادونو په عمل کې ولیدل، د جاهوی لاس ولید. د هغې حسابونه چې کاهنان او تابوت پکې شامل دي وروسته دي. دا کیسې د مقدس ډبرو د یوې حلقې، چې ګلګال بلل کیده او د اردن په لویدیځ کې پرته وه، د اصل تشریح کوي، په دې انګیرنې سره چې کاهنانو دا ډبرې د تیریدو په وخت کې د سیند له بستر څخه اخیستې وې.
10. د کنعان فتح. د اردن څخه د تیریدو وروسته د برید لومړۍ نقطه اریحا وه. په یوشع 6:1-27 کې د جاهویست حساب او د ایلوهیست حساب د اریحا د نیولو په اړه یوځای شوي دي (cf. د اکسفورډ هیکساټیوچ، یا SBOT [^4]، ad. loc.). د جاهویست حساب له مخې، اسراییلیانو د شپږو ورځو لپاره هره ورځ یو ځل د ښار شاوخوا ګرځیدل. څرنګه چې دوی هیڅ برید ونه کړ، محاصره شوي کسان بې پروا شول، نو کله چې په اوومه ورځ اسراییلیانو د خپل مارچ په پای کې برید وکړ، دوی په اسانۍ سره ښار ونیو. د فتحې د وروستي جریان په اړه، سرچینې خورا توپیر لري. د یوشع کتاب ډیوټرونومیک او کاهني روایت طبقې، چې د هغې اصلي برخه جوړوي، یوشع د دوو لویو جګړو په ترڅ کې د هیواد د نیولو او د قبیلو ترمنځ د قرعې په واسطه د ویشلو په توګه ښیي. په هرصورت، د فتحې جاهویست حساب، چې په قاضیانو 1:1-36 او یوشع 8:1-35؛ یوشع 9:1-27؛ یوشع 10:1-43؛ یوشع 13:1؛ یوشع 13:7 a، یوشع 13:13؛ یوشع 15:14-19؛ یوشع 15:63؛ یوشع 16:1-3؛ یوشع 16:10؛ یوشع 17:11-18؛ یوشع 19:47 کې ساتل شوی، پداسې حال کې چې یوشع د راحیل قبیلو مشر او په ګیبون کې د پریکنده بریا ګټلو په توګه ښیي، اعلان کوي چې قبیلې په انفرادي ډول د خپلې سیمې ګټلو ته لاړې، او په پای کې د دوی فتح یوازې جزوي وه. دا نمایش د بل په پرتله خورا پخوانی دی، او د پیښو د وروستي جریان او تاریخي احتمال سره خورا ډیر مطابقت لري.

د جاهویست له مخې، لږترلږه درې د برید کرښې وې: (1) هغه چې یوشع له اریحا څخه تر آی او بیت ایل پورې د دره په اوږدو کې رهبري کړه، له کوم څخه چې وروسته د افرایم او بنیامین لخوا اشغال شوې سیمې خوندي شوې. (2) د یهودا قبیلې لخوا یو حرکت چې د شمعونیانو لخوا تعقیب شو، له اریحا څخه سویل لویدیځ ته د بیت لحم او حبرون شاوخوا غرنۍ سیمې ته. (3) په پای کې، د شمالي قبیلو حرکت د غرنۍ سیمې ته چې د یزرعیل لوی دښتې سره پوله لري. جاهویست په یوشع 11:1؛ یوشع 11:4-9 کې موږ ته وایي چې د میروم د اوبو په یوه لویه جګړه کې (وګورئ) یوشع د شمال د څلورو کوچنیو پاچاهانو په وړاندې اسراییلیانو ته بریا وګټله، چې اسراییلیانو ته یې هلته پښه ونیوله. د دې مبارزو په جریان کې د شمعون او لاوي قبیلو ته په شیکم د نیولو په هڅه کې یوه ناورین پیښ شو، چې عملا یې لاوي له منځه یوړل، او شمعون یې خورا کمزوری کړ (وګورئ پیدایښت 34:1-31). دا ناورین د د ملامتۍ وړ چلند لپاره الهي سزا ګڼل کیده (پیدایښت 49:5-7). جاهویست په روښانه توګه وایي (قاضیان 1:1-36) چې فتح بشپړه نه وه، مګر دا چې د کلاګانو دوه کرښې، چې د کنعانیانو په ملکیت کې پاتې وې، اسراییلي سیمه یې په دریو برخو ویشلې وه. یوه له دې څخه دور، مګیدو، تاناک، ایبلعام، او بیت-شیان څخه جوړه وه، او کنعانیانو ته یې د یزرعیل د لوی دښتې کنټرول ورکړ، پداسې حال کې چې، لکه څنګه چې دوی بیت المقدس، ایجالون، هار-حیرس (بیت-شمش)، او ګیزر درلودل، دوی د یهودا قبیله له خپلو شمالي خپلوانو څخه جلا کړه. جاهویست نور موږ ته په روښانه توګه وایي چې ټول کنعانیان نه دي ایستل شوي، مګر دا چې کنعانیان او عبرانیان یوځای ژوند کاوه. وروسته، هغه وایي، اسراییلو کنعانیان غلامان کړل. دا وروستۍ وینا شاید د هغو کنعانیانو لپاره ریښتیا وي چې په دې کلاګانو کې پاتې شول، مګر وروسته به د دې باور لپاره دلیلونه ورکړل شي چې د واده له لارې د کنعانیانو او اسراییلیانو ترمنځ تدریجي یوځای کیدل رامنځته شول.

د دې باور لپاره دلیلونه وړاندې شوي (§ 3) چې د اشیر قبیله د 1400 ق م په شاوخوا کې په هیواد کې وه. (فتح شاید د 1200 په شاوخوا کې رامنځته شوې وي.) شاید دوی د نورو قبیلو سره متحد شوي وي کله چې وروستي کنعان ته داخل شول. په کوم وخت کې د نفتالي او دان قبیلې د عبراني فدراسیون سره یوځای شوې، موږ د پوهیدو وسیله نلرو. جاهویست موږ ته وایي (قاضیان 1:34-35) چې د دانیانو په شیفیلا کې د پښې نیولو لپاره مبارزه وکړه، چیرې چې دوی یو ناامنه پښه ونیوله. څرنګه چې دوی وروسته له دې ځایه مهاجرت وکړ (قاضیان 17:1-13؛ قاضیان 18:1-31)، او څرنګه چې په دې سیمه کې یو ځای «د دان کمپ» بلل کیده (قاضیان 13:25؛ قاضیان 18:12)، شاید د دوی نیول خورا ناامنه و. موږ له قاضیانو 15:1-20 څخه زده کوو چې دوی د زوره ښار درلود، چیرې چې شمشون وروسته زیږیدلی و.

11. د قاضیانو دوره. په دې دوره کې، چې د 1200 څخه تر 1020 ق م پورې غزیدلې وه، اسراییل په ځمکه کې طبیعي شو، او د کنعانیانو سره یوځای شو. د دې دورې کرونولوژي لکه څنګه چې د قاضیانو په کتاب کې ورکړل شوې، یقینا ډیره اوږده ده. ډیوټرونومیک مدیر، چې د دې کرونولوژي مسؤل دی، شاید څلویښت کاله د یو نسل معادل ګڼلی وي، او 1 پاچاهان 6:1 موږ ته د هغه د سکیم کلیدي راکوي. هغه له خروج څخه تر معبد تاسیس پورې وخت دولس نسلونه وبلل (cf. مور، «قاضیان» په ICC [^5]، مخ xxxviii.). تش په نامه «کوچني قاضیان» تولا، جایر، ایبزان، ایلون، او عبدون (قاضیان 10:1-5؛ قاضیان 12:8-15) د مدیر په کرونولوژي کې شامل نه وو. د دوی په اړه بیانونه د وروستي لاس لخوا اضافه شوي. څرنګه چې د دوی درې نومونه په بل ځای کې د قبیلې نومونو په توګه څرګندیږي (cf. پیدایښت 46:13-14، شمیرې 26:23؛ شمیرې 26:26، استثنا 3:14)، او څرنګه چې بل یو ښار دی (یوشع 21:30)، پوهان موافق دي چې دا ریښتیني قاضیان نه وو، مګر دا چې دوی خپل شتون د یو وروستي لیکوال غلطۍ ته پوروړي دي. په ورته ډول، شمګار (قاضیان 3:31) یو ریښتینی قاضي نه و. د هغه نوم هلته څرګندیږي ځکه چې یو وروستي لیکوال په غلطۍ سره اټکل وکړ چې په قاضیانو 5:6 کې شمګار ته اشاره (شاید یو هیتی مشر) یو پخواني قاضي ته اشاره وه (cf. مور، JAOS [^6] xix. 159 ff.). ځینې شکونه هم اوتنیل ته راځي، چې په بل ځای کې د کالیب یو کوچنی ورور دی، کالیبیان، د کیناز د ادومي قبیلې یوه څانګه (cf. قاضیان 1:13 د پیدایښت 36:11؛ پیدایښت 36:15؛ پیدایښت 36:42 سره)، چې په سویلي یهودا کې میشت شوي وو. دا شک د دې حقیقت له امله زیاتیږي چې د میسوپوتامیا د پاچا کوشان-ریشاتایم د یرغل ټول روایت د مدیر، ریډاکټر ډیوټرونومیست کار دی، او همدارنګه د دې حقیقت له امله چې د میسوپوتامیا هیڅ پاچا چې داسې یرغل یې کړی وي، په دې وخت کې شتون نلري. سربیره پردې، که داسې پاچا په اسراییلو یرغل کړی وای، د هغه ځواک به په شمال کې احساس شوی وای او نه په یهودا کې. که په دې روایت کې کوم تاریخي هسته وي، شاید دا ادومیان وو چې د یرغل عاملین وو، او د دوی نوم خراب شوی دی (cf. پیټون، سوریه او فلسطین 161). نو بیا دا ستونزمنه ده چې وګورو چې اوتنیل څنګه یو ژغورونکی وای، ځکه چې هغه د یوې خپلوانې قبیلې پورې تړاو درلود، مګر ټوله مسله شاید د شفاهي لیږد له امله ګډوډ شوې وي. شاید روایت د کالیب او اوتنیل د ادومي قبیلو په سویلي یهودا کې د میشتیدو یو تحریف شوی یادښت وي.

The real judges were Ehud, Deborah, Gideon, Jephthah, Eli, and Samuel. Samson was a kind of giant-hero, but he always fought single-handed; he was no leader and organizer of men, and it is difficult to see how he can justly be called a judge. The age was a period of great tribal restlessness. Others were trying to do what the Israelites had done, and gain a foothold in Palestine. Wave after wave of attempted invasion broke over the land. Each coming from a different direction affected a different part of it, and in the part affected a patriot would arouse the Hebrews of the vicinity and expel the invader. The influence thus acquired, and the position which the wealth derived from the spoil of war gave him, made such a person the sheik of his district for the time being. Thus the judges were in reality great tribal chieftains. They owed their office to personal prowess. Because of their character their countrymen brought to them their causes to adjust, and they had no authority except public opinion whereby to enforce their decisions.

Deborah and Barak delivered Israel, not from invaders, but from a monarch whom up to that time the Hebrews had been unable to overcome. It is probable that this power was Hittite (cf. Moore, JAOS [^6], xix. 158 ff.). This episode, which should probably be dated about 1150, marks the conclusion of the conquest of Northern Palestine.

There were four real invasions from outside during the period of the judges: that of the Moabites, which called Ehud into prominence; that of the Midianites, which gave Gideon his opportunity; that of the Ammonites, from whom Jephthah delivered Gilead; and that of the Philistines, against whom Samson, Eli, Samuel, and Saul struggled, but who were not overcome until the reign of David. The first of these invasions affected the territories of Reuben and Gad on the east, and of Benjamin on the west, of the Jordan. It probably occurred early in the period. The second invasion affected the country of Ephraim and Manasseh, and probably occurred about the middle of the period. Gideon’s son Abimelech endeavoured to establish a petty kingdom in Shechem after Gideon had run his successful career, but the attempt at kingship was premature (cf. Judges 9:1-57). The Ammonite invasion affected only Gilead, while the Philistine invasion was later, more prolonged, and affected all of Central Palestine. These people came into Palestine from the outside (cf. Philistines), pushed the inhabitants of the Maritime Plain back upon the Israelites, made many attempts to conquer the hill-country, and by the end of the reign of Saul held the greater part of the Plain of Jezreel.

The struggles with these invaders gradually called into existence a national consciousness in Israel. It is clear from the song of Deborah that when that poem was written there was no sense of national unity. A dim sense of kinship held the tribes together, but this kinship brought to Deborah’s standard only those who had some tribal interest in the struggle. The Reubenites did not respond to the appeal (Judges 5:16), while the tribe of Judah is not mentioned at all.

At the end of the period, the kingship of Saul, who responded to a call to help Jabesh, a Gileadite city, against a second invasion of Ammonites, is the expression of a developing national consciousness.

At some time during this period a part of the Danites moved to the foot of Mount Hermon, to the city which was henceforth to be called Dan (Judges 17:1-13; Judges 18:1-31). During these years the process of amalgamation between the Israelites and the tribes previously inhabiting the land went steadily forward. Perhaps it occurred in the tribe of Judah on a larger scale than elsewhere. At all events, we can trace it there more clearly. The stories of Judah’s marriages in Genesis 38:1-30 really represent the union of Shnaites and Tamarites with the tribe. The union of the Kenazites and Calebites with Judah has already been noted. The Kenites also united with them (Judges 1:16), as did also the Jerahmeelites (cf. 1 Samuel 30:29 with 1 Chronicles 2:9). What went on in Judah occurred to some extent in all the tribes, though probably Judah excelled in this. Perhaps it was a larger admixture of foreign blood that gave Judah its sense of aloofness from the rest of Israel. Certain it is. however, that the great increase in strength which Israel experienced between the time of Deborah and the time of David cannot be accounted for on the basis of natural increase. There were elements in the religion of the Israelites which, notwithstanding the absorption of culture from the Canaanites, enabled Israel to absorb in turn the Canaanites themselves. The religious and ethical aspects of the period will be considered in connexion with the religion.

12. Reign of Saul. There are two accounts of how Saul became king. The older of these (1 Samuel 9:1; 1 Samuel 10:16; 1 Samuel 10:27 b, 1 Samuel 11:1; 1 Samuel 11:15) tells how Saul was led to Samuel in seeking some lost asses, how Samuel anointed him to be king, and how about a month after that the men of Jabesh-gilead, whom the Ammonites were besieging, sent out messengers earnestly imploring aid. Saul, by means of a gory symbolism consonant with the habits of his age, summoned the Israelites to follow him to war. They responded, and by means of the army thus raised he delivered the distressed city. As a result of this Saul was proclaimed king, apparently by acclamation. The later account (which consists of the parts of 1 Samuel 8:1-22; 1 Samuel 9:1-27; 1 Samuel 10:1-27; 1 Samuel 11:1-15; 1 Samuel 12:1-25 not enumerated above) presents a picture which is so unnatural that it cannot be historical. Saul gained his kingdom, then, because of his success as a military leader. Probably at first his sovereignty was acknowledged only by the Rachel tribes and Gilead.

The Philistines, upon hearing that Israel had a king, naturally endeavoured to crush him. Soon after his accession, therefore, Saul was compelled to repel an invasion, by which the Philistines had penetrated to Michmash, within ten miles of his capital. Their camp was separated from Saul’s by the deep gorge of Michmash. Owing to the daring and valour of Jonathan, a victory was gained for Israel which gave Saul for a time freedom from these enemies (cf. 1 Samuel 13:1-23; 1 Samuel 14:1-52). Saul occupied this respite in an expedition against Israel’s old-time enemies the Amalekites. Our account of this (1 Samuel 15:1-35) comes from the later (Elohist) source, and gives us, by way of explaining Saul’s later insanity, the statement that he did not destroy the accursed Amalekites with all their belongings, but presumed to take some booty from them.

Soon, however, Saul was compelled once more to take up arms against the Philistines, whom he fought with varying fortunes until they slew him in battle on Mount Gilboa. During the later years of Saul’s life fits of insanity came upon him with increasing frequency. These were interpreted by his contemporaries to mean that Jahweh had abandoned him; thus his followers were gradually estranged from him. A large part of the space devoted to his reign by the sacred writers is occupied with the relations between Saul and the youthful David. These narratives are purely personal. The only light which they throw upon the political history of the period is that they make it clear that Saul’s hold upon the tribe of Judah was not a very firm one.

How long the reign of Saul continued we have no means of knowing. The Books of Samuel contain no statement concerning it. Many scholars believe that the editor of Samuel purposely omitted it because he regarded David as the legitimate religious successor of Samuel, and viewed Saul consequently as a usurper. Saul must have ruled for some years ten or fifteen, probably and his kingdom included not only the territory from the Plain of Jezreel to Jerusalem, with a less firm hold upon Judah, but the trans-Jordanic Gileadites. The latter were so loyal to him that his son, when Judah seceded, abandoned his home in Gibeon, and made Mahanaim his capital. What attitude the tribes to the north of Jezreel took towards Saul we do not know.

13. Reign of David. Before Saul’s death David had attached the men of Judah so firmly to himself, and had exhibited such qualities of leadership, that, when Saul fell at Gilboa, David made himself king of Judah, his capital being Hebron. As Jonathan, the crown prince, had fallen in battle, Abner, Saul’s faithful general, made Ish-baal (called in Samuel Ish-bosheth) king, removing his residence to Mahanaim. For seven and a half years civil war dragged itself along. Then Joab by treacherous murder removed Abner (2 Samuel 3:27 ff.), assassins disposed of the weak Ish-baal, and Israel and Judah were soon united again under one monarch, David. We are not to understand from 2 Samuel 5:1-25 that the elders of Israel all came immediately in one body to make David king. Probably they came one by one at intervals of time. There were many tribal jealousies and ambitions deterring some of them from such a course, but the times demanded a united kingdom, and as there was no one but David who gave promise of establishing such a monarchy, they ultimately yielded to the logic of events.

David soon devoted himself to the consolidation of his territory. Just at the northern edge of the tribe of Judah, commanding the highway from north to south, stood the ancient fortress of Jerusalem. It had never been in the possession of the Israelites. The Jebusites, who had held it since Israel’s entrance into Canaan, fondly believed that its position rendered it impregnable. This city David captured, and with the insight of genius made it his capital (2 Samuel 5:4 ff.). This choice was a wise one in every way. Had he continued to dwell in Hebron, both Benjamin which had in the previous reign been the royal tribe and Ephraim which never easily yielded precedence to any other clan would have regarded him as a Judæan rather than a national leader. Jerusalem was to the Israelites a new city. It not only had no associations with the tribal differences of the past, but, lying as it did on the borderland of two tribes, was neutral territory. Moreover, the natural facilities of its situation easily made it an almost impregnable fortress. David accordingly rebuilt the Jebusite stronghold and took up his residence in it, and from this time onward it became the city of David.

The Philistines, ever jealous of the rising power of Israel, soon attacked David in his new capital, but he gained such a victory over them (2 Samuel 5:18 ff.) that in the future he seems to have been able to seek them out city by city and subdue them at his leisure (2 Samuel 8:1 ff.). Having crushed the Philistines, David turned his attention to the trans-Jordanic lands. He attacked Moab, and after his victory treated the conquered with the greatest barbarity (2 Samuel 8:2). He was, however, the child of his age. All wars were cruel, and the Assyrians could teach even David lessons in cruelty. Edom was also conquered (2 Samuel 8:13-14). Ammon needlessly provoked a war with David, and after a long siege their capital Rabbah, on the distant border of the desert, succumbed (10, 11). The petty Aramæan State of Zobah was drawn into the war, and was compelled to pay tribute (2 Samuel 8:3 ff.). Damascus, whose inhabitants, as kinsfolk of the people of Zobah, tried to aid the latter, was finally made a tributary State also (2 Samuel 8:5 ff.), so that within a few years David built up a considerable empire. This territory he did not attempt to organize in a political way, but, according to the universal Oriental custom of his time, he ruled it through tributary native princes. Toi, king of Hamath, and Hiram, king of Tyre, sent embassies to welcome David into the brotherhood of kings. Thus Israel became united, and gained a recognized position among the nations.

This success was possible because at the moment Assyria and Egypt were both weak. In the former country the period of weakness which followed the reign of the great Tiglath-pileser i. was at its height, while in the latter land the 21st dynasty, with its dual line of rulers at Thebes and Tanis, rendered the country powerless through internal dissensions.

David upon his removal to Jerusalem organized his court upon a more extensive scale than Saul had ever done, and, according to Oriental custom, increased his harem. The early Semite was often predisposed to sexual weakness, and David exhibited the frequent bent of his race. His sin with Bathsheba, and subsequent treachery to her husband Uriah, need not be re-told. David’s fondness for his son Absalom and his lax treatment of him produced more dire political consequences. Absalom led a rebellion which drove the king from Jerusalem and nearly cost him his throne. David on this occasion, like Ish-baal before him, took refuge at Mahanaim, the east Jordanic hinterland. Here David’s conduct towards the rebellious son was such that, but for the fact that the relentless Joab disregarded the express commands of his royal master and put Absalom to death after his army had been defeated, it is doubtful whether Absalom would not have triumphed in the end. A smaller revolt grew out of this, but the reduction of Abel near Dan in the north finally restored David’s authority throughout the land.

During the reign of David, though we do not know in what part of it, two misfortunes befell the country. The first of these was a famine for three successive years (2 Samuel 21:1-22). The means taken to win back the favour of Jahweh, which it was supposed Israel had forfeited, so that He should give rain again, is an eloquent commentary on the barbarous nature of the age and the primitive character of its religious conceptions. The other event was a plague, which followed an attempt of David to take a census (chapter 24), and which the Israelites accordingly believed Jahweh had sent to punish the king for presumptuously introducing such an innovation.

The last days of David were rendered unquiet by the attempt of his son Adonijah to seize the crown (1 Kings 1:1-53). Having, however, fixed the succession upon Solomon, the son of Bathsheba, David is said to have left to him as an inheritance the duty of taking vengeance upon Joab and Shimei (1 Kings 2:1 ff.).

To the reign of David subsequent generations looked as the golden age of Israel. Never again did the boundaries of a united Israelitish empire extend so far. These boundaries, magnified a little by fond imagination, became the ideal limits of the Promised Land. David himself, idealized by later ages, became the prototype of the Messiah. The reign of David is said to have lasted forty years. It probably extended from about b.c. 1017 to 977.

14. Reign of Solomon. Probably upon the accession of Solomon, certainly during his reign, two of the tributary States, Edom and Damascus, gained their independence (1 Kings 11:14-25). The remainder of the empire of David was held by Solomon until his death. Up to the time of Solomon the Israelites had been a simple rural people untouched by the splendour or the culture of the world outside. Simple shepherds and vinedressers, they knew nothing of the splendours of Tyre or Babylon or Egypt, and had never possessed wealth enough to enjoy such splendours had they known them. David had risen from the people, and to his death remained a simple man of his race. Solomon, born in the purple, determined to bring his kingdom into line with the great powers of the world. He accordingly consummated a marriage with the daughter of Pharaoh, probably one of the Pharaohs of the Tanite branch of the 21st dynasty. This marriage brought him into touch with the old civilization of Egypt. In order to equip his capital with public buildings suitable to the estate of such an empire, Solomon hired Phoenician architects, and constructed a palace for himself, one for the daughter of Pharaoh, and a Temple of such magnificence as the rustic Israelites had never seen. Later generations have overlaid the accounts of these, especially of the Temple, with many glosses, increasing the impression of their grandeur (cf. Temple), but there is no doubt that in the way of luxury they far surpassed anything previously known in Israel. The whole pile was approached through a hypostyle hall built on Egyptian models, called the ‘house of the forest of Lebanon,’ while into the Temple brazen work and brazen instruments were introduced, in flagrant violation of Israelitish traditions. Even a brazen altar of burnt-offering was substituted for the traditional altar of stone. Ornaments of palm trees and cherubim such as adorned the temple of Melkart at Tyre decorated not only the interior of the Temple, but the brazen instruments as well. These religious innovations were looked upon with disfavour by many of Solomon’s contemporaries (cf. 1 Kings 12:28 b), and the buildings, although the boast of a later age, were regarded with mingled feelings by those who were compelled to pay the taxes by which they were erected.

Not only in buildings but also in his whole establishment did Solomon depart from the simple ways of his father. He not only married the daughters of many of the petty Palestinian kings who were his tributaries, but filled his harem with numerous other beauties besides. Probably the statement that he had 700 wives and 300 concubines (1 Kings 11:3) is the exaggeration of a later writer, but, allowing for this, his harem must have been very numerous. His method of living was of course in accord with the magnificent buildings which he had erected. To support this splendour the old system of taxation was inadequate, and a new method had to be devised. The whole country was divided into twelve districts, each of which was placed under the charge of a tax-gatherer, and compelled to furnish for the king’s house the provision for one month in each year (1 Kings 4:7-18). It is noteworthy that in this division economic conditions rather than tribal territories were followed. Not only were the tribes unequal in numbers, but the territory of certain sections was much more productive than that of others. Solomon’s tax-collectors were placed in the most fertile sections of the land. Solomon is also said to have departed from the simple ways of his father by introducing horses and chariots for his use. The ass is the animal of the simple Palestinian. The ancient Hebrew always looked askance at a horse. It was an emblem of pride and luxury. In his eyes it was the instrument of war, not of peace. The introduction of this luxury further estranged many of Solomon’s non-Judæan subjects. His wealth was increased by his commerce with South Arabia. He established a fleet of trading vessels on the Red Sea, manned with Phoenician sailors (1 Kings 9:26 ff.).

Early in his reign Solomon obtained a reputation for wisdom. ‘Wisdom’ to the early Hebrew did not mean philosophy, but practical insight into human nature and skill in the management of people (cf. 1 Kings 3:16-28). It was this skill that enabled him to hold his kingdom intact in spite of his many innovations. It was this skill that in the later traditions made Solomon, for the Israelite, the typical wise man. Although we cannot longer ascribe to him either the Book of Proverbs or the Book of Ecclesiastes, his reputation for wisdom was no doubt deserved.

Solomon’s reign is said to have continued forty years (1 Kings 11:42). If this be so. b.c. 977 937 is probably the period covered. Towards the close of Solomon’s reign the tribe of Ephraim, which in the time of the Judges could hardly bear to allow another tribe to take precedence of it, Became restless. Its leader was Jeroboam, a young Ephraimite officer to whom Solomon had entrusted the administration of the affairs of the Joseph tribes (1 Kings 11:28). His plans for rebelling involved the fortification of his native city Zeredah. which called Solomon’s attention to his plot, and he fled accordingly to Egypt, where he found refuge. In the latter country the 21st dynasty, with which Solomon had intermarried, had passed away, and the Libyan Shishak (Sheshonk), the founder of the 22nd dynasty, had ascended the throne in b.c. 945. He ruled a united Egypt, and entertained ambitions to renew Egypt’s Asiatic empire. Shishak accordingly welcomed Jeroboam and offered him asylum, but was not prepared while Solomon lived to give him an army with which to attack his master.

15. Division of the kingdom. Upon the death of Solomon, his son Rehoboam seems to have been proclaimed king in Judah without opposition, but as some doubt concerning the loyalty of the other tribes, of which Ephraim was leader, seems to have existed, Rehoboam went to Shechem to be anointed as king at their ancient shrine (1 Kings 12:1 ff.). Jeroboam, having been informed in his Egyptian retreat of the progress of affairs, returned to Shechem and prompted the elders of the tribes assembled there to exact from Rehoboam a promise that in case they accepted him as monarch he would relieve them of the heavy taxation which his father had imposed upon them. After considering the matter three days, Rehoboam rejected the advice of the older and wiser counsellors, and gave such an answer as one bred to the doctrine of the Divine right of kings would naturally give. The substance of his reply was: ‘My little finger shall be thicker than my father’s loins.’ As the result of this answer all the tribes except Judah and a portion of Benjamin refused to acknowledge the descendant of David, and made Jeroboam their king. Judah remained faithful to the heir of her old hero, and, because Jerusalem was on the border of Benjamin, the Judæan kings were able to retain a strip of the land of that tribe varying from time to time in width from four to eight miles. All else was lost to the Davidic dynasty.

The chief forces which produced this disruption were economic, but they were not the only forces. Religious conservatism also did its share. Solomon had in many ways contravened the religious customs of his nation. His brazen altar and brazen utensils for the Temple were not orthodox. Although he made no attempt to centralize the worship at his Temple (which was in reality his royal chapel), his disregard of sacred ritual had its effect, and Jeroboam made an appeal to religious conservatism when he said, ‘Behold thy gods, O Israel, which brought thee up out of the land of Egypt.’ Since we know the history only through the work of a propagandist of a later type of religion, the attitude of Jeroboam has long been misunderstood. He was not a religious innovator, but a religious conservative.

When the kingdom was divided, the tributary States of course gained their independence, and Israel’s empire was at an end. The days of her political glory had been less than a century, and her empire passed away never to return. The nation, divided and its parts often warring with one another, could not easily become again a power of importance.

16. From Jeroboam to Ahab (937 875). After the division of the kingdom, the southern portion, consisting chiefly of the tribe of Judah, was known as the kingdom of Judah, while the northern division was known as the kingdom of Israel. Judah remained loyal to the Davidic dynasty as long as she maintained her independence, but in Israel frequent changes of dynasty occurred. Only one family furnished more than four monarchs, some only two, while several failed to transmit the throne at all. The kings during the first period were:

Israel. Judah. Jeroboam i 937 915. Rehoboam 937 920. Nadab 915 913. Abijam 920 917. Baasha 913 889. Asa 917 876. Elah 889 887. Jehoshaphat 876. Zimri days. Omri 887 875. Few of the details of the reign of Jeroboam have come down to us. He fortified Shechem (1 Kings 12:25), but Tirzah (which Klostermann regards as the same as Zeredah) was also a residence (1 Kings 14:17). Jeroboam extended his royal patronage to two sanctuaries, Dan and Bethel, the one at the northern and the other at the southern extremity of his territory. Naturally there were hostile relations between him and Judah as long as Jeroboam lived. No details of this hostility have come down to us. If we had only the Biblical records before us, we should suppose that Jeroboam was aided in this war by Shishak of Egypt, for we are told how he invaded Judah (1 Kings 14:25) and compelled Rehoboam to pay a tribute which stripped the Temple of much of its golden treasure and ornamentation. It appears from the Egyptian inscriptions, however, that Shishak’s campaign was directed against both the Hebrew kingdoms alike. His army marched northward to the latitude of the Sea of Galilee, captured the towns of Megiddo, Taanach, and Shunem in the plain of Jezreel, the town of Bethshean at the junction of Jezreel with the Jordan valley, and invaded the East-Jordanic country as far as Mahanaim. Many towns in Judah were captured also. (Cf. Breasted’s History of Egypt, 530.) How deep the enmity between Israel and Judah had become may be inferred from the fact that this attack of the Egyptian monarch did not dri

[^1]: American Journal of Theology. [^2]: Keilinschriftliche Bibliothek. [^3]: Quarterly Statement of the same. [^4]: Sacred Books of Old Testament. [^5]: International Critical Commentary. [^6]: Journal of the American Oriental Society. [^7]: Die Keilinschrift en und das Alte Testament.