۳۶ يو فريسى د عيسىٰ مېلمستيا وکړله. هغه د فريسى کور ته لاړو او خوراک ته کښېناستو. ۳۷ نو په هغه ښار کښې يوه زناکاره ښځه چې د عيسىٰ د راتلو نه خبر شوله چې د يو فريسى په کور کښې مېلمه دے نو قيمتى عطر يې د مرمرو په عطردان کښې راوړل. ۳۸ هغه د عيسىٰ د پښو سره وروستو ودرېدله او په ژړا شوه او د هغۀ پښې د هغې په اوښکو لمدې شوې او هغه هغې په خپلو وېښتو وچې کړې او ښکل يې کړې او عطر يې پرې واچول. ۳۹ کله چې د هغۀ کوربه فريسى دا وليدل نو د ځان سره يې ووئيل، ”کۀ دا سړے چرې رښتينے نبى وے نو هغه به په دې خبر وے چې دا لاس وروړونکې ښځه څوک ده او دا څنګه ښځه ده يعنې يوه ګناهګاره ده.“ ۴۰ عيسىٰ د هغۀ په زړۀ پوهه شو او ورته يې وفرمائيل چې، ”شمعونه. زۀ تا ته څۀ وئيل غواړم.“ هغۀ ووئيل چې، ”ووايه مالِکه.“ ۴۱ عيسىٰ ورته وفرمائيل چې، ”د يو سودخور دوه قرضدارى وُو. يو ته يې پينځۀ سوه ديناره قرض وُو او په بل يې پنځوس. ۴۲ د دواړو سره د قرض ورکولو هيڅ درک نۀ وو نو دواړو ته يې وبخښل. نو اوس ووايه چې په دې دواړو کښې به د هغۀ سره زياته مينه کوم يو کوى؟“ ۴۳ شمعون جواب ورکړو، ”زما په خيال چې کوم سړى ته يې زياتې وبخښلې.“ عيسىٰ وفرمائيل چې، ”بېشکه تۀ صحيح وائې.“ ۴۴ بيا يې ښځې ته مخ ورواړولو او شمعون ته يې وفرمائيل چې، ”تۀ دا ښځه وينې؟ زۀ ستا کور ته راغلم او تا زما د پښو دپاره اوبۀ قدرې هم رانۀ کړې خو دې ښځې زما پښې په خپلو اوښکو لمدې کړې او هغه يې په خپلو وېښتو وچې کړې. ۴۵ تا زۀ ښکل قدرې نۀ کړم خو د کوم وخت نه چې زۀ راغلے يم هغه لګيا ده زما پښې ښُکلوى. ۴۶ تا زما سر په تېلو غوړ نۀ کړو او هغې زما په پښو عطر واچول. ۴۷ زۀ تا ته دا وايم چې هغې دومره مينه وکړله ځکه چې د هغې ډېر ګناهونه بخښلے شوى دى. د چا چې لږ ګناهونه بخښلے شوى وى هغه لږه مينه کوى.“ ۴۸ بيا عيسىٰ هغې ته وفرمائيل چې، ”ستا ګناهونه وبخښلے شول.“ ۴۹ نو مېلمنو په خپلو کښې ووئيل چې، ”دے لا څوک دے چې ګناهونه هم بخښى؟“ ۵۰ او بيا عيسىٰ هغې ښځې ته وفرمائيل چې، ”تۀ خپل ايمان بچ کړې، په خير لاړه شه.“
۳۷ نو په هغه ښار کښې يوه زناکاره ښځه چې د عيسىٰ د راتلو نه خبر شوله چې د يو فريسى په کور کښې مېلمه دے نو قيمتى عطر يې د مرمرو په عطردان کښې راوړل. ۳۸ هغه د عيسىٰ د پښو سره وروستو ودرېدله او په ژړا شوه او د هغۀ پښې د هغې په اوښکو لمدې شوې او هغه هغې په خپلو وېښتو وچې کړې او ښکل يې کړې او عطر يې پرې واچول.
لوقا ۷:۳۶–۵۰ · لوقا ۷:۳۷–۳۸ · PYPB
لومړی لوی حقیقت چې روح ته راځي کله چې موږ د برکت ځای ته راځو دا دی چې هغه زموږ له ګناهونو څخه لوی دی. دا هغه څه وو چې د ښار ګناهکارې په لوقا 7:36-50 کې وموندل. دا ډیر احتمال لري چې دې ستړې میرمنې د څښتن خبرې اوریدلي وې او د هغوی لخوا جذب شوې وه، هغه د شمعون کور ته تعقیب کړې وه. ایا هغه باید ورننوځي؟ هغه د دې کولو څه حق درلود؟ د فریسي او د هغه د میلمنو تندی به هغه له دروازې څخه لرې کړې وای که چیرې هغه څوک چې د هغې روح یې لټاوه یوازې دننه نه وای، د میلمستیا په ټیټه څوکۍ کې. د هغه اړتیا د هغوی له ویرې څخه زیاته وه، او دوه ځواکونه په کار وو چې د هغوی له دښمنۍ څخه لوی وو؛ دا د هغې د پښو ته راوستلو لپاره یوځای شول. د هغه مینه هغې ته راکش کړه؛ د هغې اړتیا هغې ته وهڅوله. او د هغه د مینې په راکش کولو او د هغې د اړتیا په وهڅولو سره، هغې د دروازې څخه یو ګام واخیست چې هغه یې یوازیني ځای ته راوړه چیرې چې د هغې ستړی، بار شوی زړه آرام او راحت موندلی شي.
د هغه په پښو کې هغې د خپل ګناهکار ژوند لپاره خپله توبه وژړله، او هغې د هغه د ښه راغلاست لپاره د هغه د شکرانې او توبې اوښکې سره ګډې کړې.
شمعون فریسي به هغې ته اجازه نه ورکوله چې هغه ته لاس ورکړي، او د هغه میلمنو به هغه رد کړې وای، مګر عاجز عیسی، د ژوند لوی شهزاده، د هغوی په څیر نه و: هغه د ګناهکارانو دوست و. هغې وموندله چې هغه د بې حده نرمۍ زړه درلود، چې هغه حتی د هغې لپاره هم احساس کولی شي، او کله چې هغه خپله خوله پرانیستله هغه د بل هیڅ سړي په څیر خبرې نه کولې: هغه د بخښنې، نجات، او سولې په اړه خبرې کولې؛ او یقینا، په ځمکه یا آسمان کې د ټولو شیانو څخه، هیڅ شی د ستړي روح هیلو ته د دې په څیر ځواب نشي ویلای.
