۱ مالِک خُدائ، خُدائ پاک چې څومره ځناور پېدا کړى وُو مار په کښې د ټولو نه چالاک وو. مار د ښځې نه تپوس وکړو، ”دا رښتيا دى څۀ چې تاسو ته خُدائ پاک فرمائيلى دى چې د باغ د هرې يوې ونې مېوه مۀ خورئ؟“ ۲ ښځې جواب ورکړو، ”مونږ ته په باغ کښې د هرې ونې نه د مېوې خوړلو اجازت شته، ۳ خو د هغه ونې د مېوې نه بغېر چې د باغ په مينځ کښې ده. خُدائ پاک مونږ ته فرمائيلى دى چې د هغې ونې مېوه ونۀ خورئ او نه لاس وروړئ، کۀ داسې مو وکړل نو مړۀ به شئ.“ ۴ مار جواب ورکړو، ”تاسو به يقيناً نۀ مرئ. ۵ خُدائ پاک دا ځکه فرمائيلى دى، چې هغۀ ته پته ده کۀ تاسو د دې مېوه وخوړه نو ستاسو سترګې به وغړيږى، د خُدائ پاک په شان به شئ او په ښۀ او بد به پوهه شئ.“ ۶ چې ښځې ونه وليده نو په زړۀ کښې يې راغلل چې دا ونه دومره ښُکلې ده، مېوه به يې څومره خوَږه وى او څومره مزه به وکړى چې هوښيار شُو. نو لږه مېوه يې ترې وشوکوله او وې خوړله. بيا يې لږه ترې نه خاوند له هم ورکړه ځکه چې هغه ورسره وو او هغۀ هم وخوړه. ۷ چې دا يې څنګه وخوړه، نو د دوئ سترګې وغړېدلې او پته ورته ولګېده چې دوئ خو بربنډ دى، نو دوئ د اينځر پاڼې وګنډلې او ځانونه يې پرې پټ کړل. ۸ د ماښامى په نرۍ نرۍ هوا کښې دوئ د مالِک خُدائ، خُدائ پاک د راتلو آواز واورېدو، نو دوئ په ونو کښې پټ شول. ۹ خو مالِک خُدائ، خُدائ پاک آدم له آواز ورکړو، ”تۀ چرته يې؟“ ۱۰ هغۀ ورته وفرمائيل، ”ما په باغ کښې ستا د راتلو آواز واورېدو، نو زۀ ويرېدم او ستا نه پټ شوم، ځکه چې بربنډ وم.“ ۱۱ نو خُدائ پاک ترې تپوس وکړو، ”تا ته چا ووئيل چې تۀ بربنډ يې؟ تا هغه مېوه وخوړه څۀ چې د کومې نه ما منع کړے وې؟“ ۱۲ آدم جواب ورکړو، ”کومه ښځه چې تا زما سره کړې ده هغې ما له هغه مېوه راکړه، نو ما وخوړه.“ ۱۳ نو مالِک خُدائ، خُدائ پاک د ښځې نه تپوس وکړو، ”تا ولې داسې وکړل؟“ هغې ورته وفرمائيل، ”زۀ خو مار دوکه کړم او ما وخوړله.“
۱۴ بيا مالِک خُدائ، خُدائ پاک مار ته وفرمائيل، ”د دې کار په وجه به ستا دا سزا وى، په ټولو ځناورو کښې به صِرف تۀ لعنتى شې. د اوس نه به په خېټه تلل کوې او چې ترڅو ژوندے يې خاورې به خورې. ۱۵ زۀ به ستا او د ښځې په مينځ کښې دشمنى پېدا کړم، د هغې او ستا اولاد به همېشه دشمنان وى. هغه به ستا سر چخڼى کوى او تۀ به هغه په پونده چيچې.“ ۱۶ او هغۀ ښځې ته وفرمائيل، ”زۀ به ستا د اُميدوارۍ تکليف او د ماشوم د زېږېدو درد زيات کړم. خو د دې باوجود، ستا شوق به خپل خاوند ته وى او هغه به په تا اختيار لرى.“ ۱۷ او هغۀ آدم ته وفرمائيل، ”تا د ښځې خبره ومنله او هغه مېوه دې وخوړه چې د کومې نه ما منع کړے وې. ستا د عمل په وجه زمکه لعنتى شوه. د خپل خوراک دپاره به تۀ ټول عُمر په دې زمکه سخته خوارى کوې. ۱۸ دا به ازغى او مرکونډۍ زرغونوى او تۀ به ځنګلى بوټى خورې. ۱۹ د سخت محنت او د تندى په خولو به خپله روټۍ ګټئ. تاسو د خاورو نه جوړ يئ او بيا به خاورې شئ.“ ۲۰ آدم په خپله ښځه حوا نوم کېښودو، ځکه چې هغه د ټولو بنيادمو مور وه. ۲۱ نو مالِک خُدائ د آدم او د هغۀ د ښځې دپاره د ځناورو د څرمنې نه جامې جوړې کړې او ور وايې غوستې.
۲۲ بيا مالِک خُدائ، خُدائ پاک وفرمائيل، ”بنى آدم زمونږ په شان شوے دے او اوس د ښۀ او بد پوهه لرى. داسې ونۀ شى چې هغه خپل لاس اوږد نۀ کړى او د ژوند ورکونکى ونې نه مېوه وخورى، او تل ژوندے پاتې شى.“ ۲۳ نو مالِک خُدائ، خُدائ پاک هغه د عدن باغ نه وشړلو او د هغه زمکې کَرلو رېبلو ته يې ولېږلو چې د کومې د خاورې نه جوړ وو. ۲۴ آدم يې بهر کړو او د باغ نمرخاتۀ طرف ته يې د وزرو والا مخلوق او يوه اور لرونکې تُوره ودروله چې هر طرف ته به تاوېده، چې د ژوند د ونې د لارې حِفاظت وکړى.
۲ او پولوس د خپل عادت په مطابق د هغوئ عبادتخانې ته تلو او درې هفتې د هر سبت په ورځ د هغوئ سره د صحيفو نه بحث مباحثه کوله. ۳ او دا يې ورته تشريح او ثابت کړل چې مسيح به خامخا تکليفونه زغمى او د مړو نه به بيا ژوندے راپاڅى. او هغۀ ووئيل چې، ”کوم عيسىٰ چې زۀ تاسو ته بيانوم، هم هغه مسيح دے.“
۵ خو يهوديانو د حسد له کبله د څۀ بازارى بدمعاشانو په مدد، جلوس راوويستو او په ښار کښې يې اله ګوله جوړه کړه. هغوئ د ياسون کور راګېر کړو چې پولوس او سيلاس ولټوى او د خلقو ګڼې ته يې راوباسى. ۶ خو چې هغوئ يې ونۀ موندل نو ياسون او ځينې نور ايمانداران يې د ښار منصفانو ته په زور راوستل او دا چغې يې وهلې چې، ”هم دې کسانو ټوله دُنيا په عذاب اخته کړې ده او اوس زمونږ ښار هم په عذابوى، ۷ او ياسون هغوئ د ځان سره دېره کړى دى. هغوئ د قيصر ټول قانون د پښو لاندې کړے دے او دا وائى چې دلته يو بل بادشاه دے چې نوم يې عيسىٰ دے.“ ۸ کله چې خلقو او د ښار منصفانو دا واورېدل نو وارخطا شول. ۹ نو هغوئ د ياسون او نورو نه ضمانت واخستلو او پرې يې ښودل.
۱۰ په هم هغه شپه ايماندارانو وروڼو پولوس او سيلاس بيريه ته ولېږل. کله چې هغوئ راورسېدل نو د يهوديانو عبادتخانې ته لاړل.
پېدايښت ۳ · اعمال ۱۷:۲–۳ · اعمال ۱۷:۵–۱۰ · PYPB
رسول پولس د دریو پرله پسې سبتونو په جریان کې په تسالونیکا کې د خدای کلام وړاندې کړی و. لوقا راپور ورکوي چې پولس له دوی سره د صحیفو څخه استدلال وکړ، کوم چې په ګوته کوي چې رسول د خپلو اوریدونکو سره په داسې حال کې اړیکه درلوده چې هغه صحیفې لوستلې او تشریح کړې: "تشریح کول او ښودل چې مسیح باید رنځ وي او له مړو څخه راپورته شي." تشریح کول پدې معنی دي چې پولس په بشپړ ډول صحیفه "خلاصوي" و. ښودل پدې معنی دي چې هغه د خپلو اوریدونکو په وړاندې د شیانو یوه زیرمه ایښودله چې یقیني دي او انکار نشي کیدی.
د هغه د مسح شوي لپاره د خدای برنامه له ډیری صحیفو څخه روښانه ده: هغه باید رنځ وي او له مړو څخه راپورته شي. رسول خپلو اوریدونکو ته یو شخص وړاندې کړ - نه یو نویفلسفه، مګر مسیح. د ناصرت سپکاوی شوی عیسی د صحیفو له مخې مسیح دی. هغه د خدای مبارک زوی دی، څوک چې په یو شخص کې خدای او انسان دی. بې پایه، الهی، بیا هم په بشپړ ډول انساني، پرته له کوم نیمګړتیا یا ګناه څخه، د آدم او حوا له سقوط وروسته د ټولو نورو انسانانو څخه توپیر لري (پیدایښت ۳). پولس دا هم تشریح کړه چې د مسیح په صلیب باندې مړینه د ګناه مسلې حل کولو لپاره اړینه وه. خدای د مرګ په ځواک باندې د عیسی له مړو څخه راپورته کولو سره بریا درلوده. په حقیقت کې، عیسی پخپله راپورته شو، پداسې حال کې چې دا هم ریښتیا ده چې خدای هغه له مړو څخه راپورته کړ. یوازې یو څوک د راپورته کیدو وړ و: د خدای مسح شوی، څوک چې هغه ترټولو لوړ آسمان ته پورته کړ، د هغه په ښي لاس کې د عزت ځای (عبرانیانو ۱:۳)! ځینو د پولس پیغام ومنل او د هغه شرکت سره یوځای شول، پداسې حال کې چې نورو دا رد کړ او حتی یو بلوا یې رامینځته کړه (اعمال ۱۷:۵-۱۰). زموږ ځواب څه دی؟