۱ په شروع کښې، د ټولې دُنيا خلقو صِرف يوه ژبه وئيله او د يو بل په خبرو پوهېدل. ۲ چې څنګه دوئ د نمرخاتۀ غاړې نه روان شول، چې چرته دوئ اوسېدل، نو د بابل په مُلک کښې يو هوار مېدان ته راغلل او هلته دېره شول. ۳ دوئ يو بل ته ووئيل، ”راځئ چې خَښتې جوړې کړُو او په اور يې پخې کړُو.“ نو داسې د دوئ سره د آبادۍ دپاره خَښتې او د دې د انښلولو دپاره تارکول وُو. ۴ نو دوئ ووئيل، ”راځئ چې اوس يو ښار او دومره لوئ برج جوړ کړُو چې آسمان ته ورسيږى، نو مونږ به مشهور شُو او په ټوله دُنيا کښې به خوارۀ وارۀ هم نۀ شُو.“ ۵ بيا مالِک خُدائ د ښار او هغه برج کتلو له راکوز شو چې بنيادمو جوړ کړے وو، ۶ نو هغۀ وفرمائيل، ”وګورئ، دا ټول يو خلق دى او دوئ هم يوه ژبه وائى، او د دې نه پس چې بيا دوئ څۀ کول هم وغواړى نو کولے به يې شى، ۷ راځئ چې لاندې ورشُو او د دوئ ژبې ګډې وډې کړُو نو د يو بل په خبرو به نۀ پوهيږى.“ ۸ نو مالِک خُدائ دوئ په ټوله زمکه خوارۀ وارۀ کړل او دوئ ښار جوړول پرېښودل. ۹ نو د هغه ښار نوم بابل شو، ځکه چې مالِک خُدائ هلته د خلقو ژبه ګډه وډه کړه او د هغه ځائ نه يې په ټوله زمکه خوارۀ وارۀ کړل.
۱۰ دا د شيم اولاد دے. د سېلاب نه دوه کاله پس، چې کله شيم د سلو کالو وو، د هغۀ زوئ ارفکسد پېدا شو. ۱۱ د دې نه پس، شيم پينځۀ سوه کاله نور ژوندے وو او نور بچى يې هم پېدا شول. ۱۲ چې کله ارفکسد د پينځو دېرشو کالو وو، د هغۀ زوئ سِلح پېدا شو، ۱۳ د دې نه پس، ارفکسد څلور سوه او درې کاله نور ژوندے وو او نور بچى يې هم پېدا شول. ۱۴ چې کله سِلح د دېرشو کالو وو، د هغۀ زوئ عِبر پېدا شو، ۱۵ د دې نه پس، سِلح څلور سوه درې کاله نور ژوندے وو او نور بچى يې هم پېدا شول. ۱۶ چې کله عِبر د څلور دېرشو کالو وو، د هغۀ زوئ فلج پېدا شو، ۱۷ د دې نه پس عِبر څلور سوه دېرش کاله نور ژوندے وو او نور بچى يې هم پېدا شول. ۱۸ چې کله فلج د دېرشو کالو وو، د هغۀ زوئ رعو پېدا شو، ۱۹ د دې نه پس، فلج دوه سوه نهۀ کاله نور ژوندے وو او نور بچى يې هم پېدا شول. ۲۰ چې کله رعو د دوه دېرشو کالو وو، د هغۀ زوئ سروګ پېدا شو، ۲۱ د دې نه پس، رعو دوه سوه اووۀ کاله نور ژوندے وو او نور بچى يې هم پېدا شول. ۲۲ چې کله سروګ د دېرشو کالو وو، د هغۀ زوئ نحور پېدا شو، ۲۳ د دې نه پس، سروګ دوه سوه کاله نور ژوندے وو او نور بچى يې هم پېدا شول. ۲۴ چې کله نحور د يو کم دېرشو کالو وو، د هغۀ زوئ تارح پېدا شو، ۲۵ د دې نه پس، نحور يو سل او نولس کاله نور ژوندے وو او نور بچى يې هم پېدا شول. ۲۶ چې تارح د اويا کالو وو د هغې نه پس، د هغۀ زامن ابرام، نحور او حاران پېدا شول.
۲۷ دا د تارح اولاد دے، چې هغه د ابرام، نحور او حاران پلار وو. حاران د لوط پلار وو، ۲۸ او حاران په خپل مُلک اُور کښې چې په بابل کښې دے، په حق ورسېدو، خو د هغۀ پلار لا ژوندے وو. ۲۹ ابرام سارۍ سره وادۀ وکړو او نحور د مِلکاه سره وادۀ وکړو، چې د حاران لور وه، حاران د اِسکه پلار هم وو. ۳۰ د سارۍ بچى نۀ وُو، ځکه چې هغه شنډه وه. ۳۱ تارح د خپل زوئ ابرام، د خپل نمسى لوط، چې د حاران زوئ وو، او د خپلې اِنږور سارۍ سره، چې د ابرام ښځه وه، روان شو او په بابل کښې د اُور ښار نه د کنعان مُلک ته لاړل. خو چې حاران ته ورسېدل نو هلته دېره شول. ۳۲ تارح د دوه سوه او پينځو کالو په عُمر کښې په حق ورسېدو.
۳ او عيسىٰ پوهه وو چې پلار هغۀ له د هر څۀ اختيار ورکړے دے او چې هغه د خُدائ پاک نه راغلے دے او خُدائ پاک له واپس روان دے. ۴ نو هغه د روټۍ نه پاڅېدو، خپل څادر يې يو طرف ته کېښودو، يوه توليه يې راواخسته او د ملا نه يې تاو کړه. ۵ بيا هغۀ په يو لوښى کښې اوبۀ واچولې او د خپلو مريدانو په پښو وينځلو يې شروع وکړه او په هغه توليه يې وچولې چې د ځان نه يې تاو کړې وه. ۶ کله چې هغه شمعون پطروس ته راورسېدو نو پطروس هغۀ ته ووئيل چې، ”مالِکه، تۀ به زما پښې وينځې؟“ ۷ عيسىٰ جواب ورکړو، ”څۀ چې زۀ کوم، تۀ اوس په دې نۀ پوهېږې خو وروستو به پوهه شې.“ ۸ پطروس هغۀ ته ووئيل، ”زۀ به تاسو هيڅکله پرې نۀ ږدم چې زما پښې ووينځې.“ عيسىٰ جواب ورکړو چې، ”ترڅو چې زۀ تا ونۀ وينځم نو تۀ به زما مريد نۀ يې.“ ۹ شمعون پطروس هغۀ ته ووئيل، ”بيا نو مالِکه، نۀ يواځې زما پښې بلکې لاسونه او سر مې هم ووينځه.“ ۱۰ عيسىٰ هغۀ ته وفرمائيل، ”چا چې لامبلى وى هغۀ ته د پښو د وينځلو نه علاوه نور حاجت نشته بلکې هغه ټول پاک دے، او تاسو پاک يئ خو ټول نه.“ ۱۱ ځکه چې عيسىٰ ته معلومه وه چې څوک به په هغۀ مُخبرى کوى نو په دې وجه هغۀ وفرمائيل چې، تاسو ټول پاک نۀ يئ. ۱۲ د هغوئ د پښو وينځلو نه پس، هغۀ خپل څادر راواخستو او کښېناستو او د هغوئ نه يې تپوس وکړو، ”تاسو په دې پوهه شوئ چې ما تاسو سره څۀ وکړل؟
۱۱ عيسىٰ هغۀ ته جواب ورکړو چې، ”ستا به په ما باندې هيڅ اختيار نۀ وے کۀ چرې دا د بره نه تا ته نۀ وے درکړے شوے. په دې وجه چا چې زۀ تا ته په حواله کړے يم، هغه د لوئ ګناه مجرم دے.“
پېدايښت ۱۱ · يوحنا ۱۳:۳–۱۲ · يوحنا ۱۹:۱۱ · PYPB
وروسته له دې چې خدای نړۍ د سیلاب له لارې قضاوت کړه، هغه د نوح او د هغه کورنۍ سره یو نوی پیل وکړ. مګر بیا هم، خلک ناکام شول. د خپل خالق د اطاعت پرځای، په دې باور چې هغه یوازې د دوی لپاره غوره غوښتل، دوی هڅه وکړه چې د بابل په برج کې د خپلو هڅو له لارې جنت ته ورسیږي. د دوی غرور حتی دوی دومره لرې یوړل چې دوی غوښتل د ځان لپاره نوم جوړ کړي او د خدای څخه په خپلواکه توګه د ځمکې نفوس کنټرول کړي (وګورئ پیدایښت ۱۱).
ایا دا زموږ د وخت لپاره هم عادي نه ده؟ خلک هڅه کوي چې پخپله کنټرول وساتي د دې پرځای چې خدای ته یې وسپاري. ستاسو په ژوند کې وضعیت څه دی؟
کله چې عیسی دلته په ځمکه کې ژوند کاوه د هغه چلند څه و؟ د خپلو شاګردانو په منځ کې، هغه هغه خدمتګار و چې د دوی پښې یې وینځلې (یوحنا ۱۳:۳-۱۲؛ پرتله لوقا ۲۲:۲۷). هغه دلته خپله جلال نه غوښتل، بلکې د هغه چا جلال یې غوښتل چې هغه یې لیږلی و (یوحنا ۸:۵۰). د دې پرځای چې هرڅه پخپله کنټرول کړي، هغه د خپل ژوند لارښوونه د خدای روح ته ورکړه او ځان یې په هغه څه پورې تړلی کړ چې پلار یې ورته ویلي و. په دې پوهه کې آرام کول چې خدای واک لري، هغه پیلات ته وویل، "تاسو زما په وړاندې هیڅ ځواک نه درلودلی مګر دا چې له پورته څخه درکړل شوی وای."