۲۱ اے زما دوستانو، په ما باندې رحم وکړئ، په ما باندې رحم وکړئ، ځکه چې د خُدائ پاک ګزار زۀ وهلے يم. ۲۲ تاسو د خُدائ پاک په شان ولې ما پسې يئ، تاسو زۀ ښۀ نۀ يم کړولے څۀ؟
۲۵ زما يقين دے چې زما خلاصونکے ژوندے دے، او چې په آخر کښې به هغه د زمکې دپاسه ودريږى، ۲۶ او چې کله زما څرمن بلکل ختمه شى، نو بيا به زۀ په خپلو سترګو خُدائ پاک ووينم، ۲۷ زۀ به هغه په خپله وګورم، او زۀ به هغه په خپلو سترګو ووينم. ما سره صرف هم دغه فکر دے.
۱ نو مالِک خُدائ د طوفان نه ايُوب له جواب ورکړو، ۲ ”هغه څوک دے چې بغېر د څۀ پوهې نه زما د عقل په حقله تپوسونه کوى؟ ۳ نو اوس ټينګ شه، او زما د سوال جواب راکړه. ۴ کله چې ما د زمکې بنياد کېښودو نو تۀ چرته وې؟ کۀ تا ته دومره پته وى نو ما ته ووايه. ۵ چې دا به څومره غټ وى د دې پته چا لګولى ده؟ او په دې چا د ناپ کرښه راښکلې ده؟ ۶ د دې بنيادونه په څۀ باندې ودرېدل، او د دې د ګوټ کاڼے چا کېښودو؟ ۷ چې کله د سحر ستورو په يو ځائ سندرې وئيلې او ټولو فرښتو د خوشحالۍ نه چغې وهلې. ۸ کله چې سمندر زمکې ته راخلاص شو، نو دا چا قابو کړو؟ ۹ کله چې ما وريځ د دې لِباس جوړ کړو، او دا ما په تکه توره تيارۀ کښې راونغښتلو، ۱۰ او د دې دپاره مې حدونه جوړ کړل، او را ايسار مې کړو چې د حد نه وانۀ وړى، ۱۱ او ورته مې ووئيل چې د دې نه وړاندې به نۀ راځې، او ستا زورَورې چپې دې دلته ايسارې شى. ۱۲ تا کله حُکم کړے دے چې سحر دې شى، او نمر ته دې وئيلى دى چې د نمرخاتۀ طرف نه راوخېژى؟ ۱۳ تا سحر له حُکم ورکړے دے چې په زمکه خور شى، او چې د شپې بدعملى ختمه کړى؟ ۱۴ او بيا زمکه د رڼا د وجې صفا ښکارى، او رنګ يې د رنګدارو جامو په شان شى. ۱۵ رڼا د بدعمله خلقو کارونه بندوى، او هغوئ نور ظلم زياتے نۀ شى کولے. ۱۶ تا هغه چينې ليدلې دى چې سمندر ترې نه جوړيږى، يا تا د دې ډوبوالے معلوم کړے دے؟ ۱۷ د مرګ دروازه تا ته ښکاره شوې ده څۀ؟ يا تا د تکې تورې تيارې دروازې ليدلې دى څۀ؟ ۱۸ تۀ د دُنيا په لوئ والى پوهه شوے يې څۀ؟ کۀ د دې نه خبر يې نو ما ته ووايه. ۱۹ رڼا د کوم ځائ نه راځى، او د تيارې ځائ چرته دے، ۲۰ تۀ دا هر يو خپل خپل کور ته بوتلے شې څۀ؟ تا ته پته شته چې هغې ته کومه لار تلې ده؟ ۲۱ خو تۀ خو به د دې هر څۀ نه خبر يې کنه؟ ځکه چې د دې پېدا کېدو نه وړاندې تۀ موجود وې، او تۀ د ډېرې مودې يې. ۲۲ تۀ د واورې ګودامونو ته ننوتلے يې څۀ، يا تا د ږلۍ ګودامونه ليدلى دى څۀ؟ ۲۳ هغه چې ما د مصيبت د وخت دپاره ساتلى دى، او د جنګ جګړې دپاره مې ساتلى دى؟ ۲۴ هغه ځائ ته تلے يې څۀ چرته چې نمر راخېژى، او د کوم ځائ نه چې د نمرخاتۀ هوا لګى؟ ۲۵ د دروند باران لارې چا جوړې کړې دى، او د تندر د برېښنا دپاره يې لار صفا کړې ده، ۲۶ په هغه مُلک باندې څوک باران راولى چرته چې هيڅ څوک نۀ اوسيږى، په هغه صحرا باندې، چې هغه د بنيادمو نه خالى وى، ۲۷ چې هغه تږې او اوچه زمکه اوبۀ کړى، او چې په هغه زمکه باندې واښۀ راشنۀ کړى؟ ۲۸ ولې د باران پلار شته څۀ، يا پرخه چا پېدا کړې ده؟ ۲۹ د واورې مور څوک ده؟ او د آسمان يخ له ژوند څوک ورکوى، ۳۰ کومه چې اوبۀ د کاڼى په شان سختې کړى، او د سمندر مخ کلک کړى؟ ۳۱ تۀ عقدِ ثُريا ستورو ته لار ښودلے شې، يا جبار ستورے په مينځ بېلولے شې څۀ؟ ۳۲ ولې تۀ منطقتُ البُروج ستورو ته خپل موسمونه ښودلے شې، يا تۀ بناتُ النعش ستورى ته سره د هغې د بچو لار ښودلے شې؟ ۳۳ تۀ د آسمان په قانون پوهېږې څۀ؟ يا تۀ د هغوئ قانون په زمکه باندې قائمولے شې څۀ؟ ۳۴ ولې تۀ خپل آواز وريځو ته رسولے شې څۀ، د دې دپاره چې باران ووروى؟ ۳۵ تۀ برېښنا ځلولے شې څۀ؟ يا دا پخپله مرضۍ باندې راغورزولے شې څۀ؟ ۳۶ خبره په زړۀ کښې چا اچولې ده، او دماغو له پوهه چا ورکړې ده؟ ۳۷ داسې هوښيار شته چې وريځې وشمېرى؟ يا د آسمان نه باران ورولے شى داسې لکه چې د منګى نه اوبۀ توئ کړے شى، ۳۸ په هغه اوچه زمکه باندې چې د خاورې نه يې لوټې جوړې شوې وى؟ ۳۹ ولې تۀ د ازمرى دپاره ښکار کولے شې، او د وړو زمرو لوږه پوره کولے شې، ۴۰ کله چې هغه په خپلو غارونو کښې پټ وى، يا په بوټو کښې د ښکار په اِنتظار ناست وى؟ ۴۱ کارغانو دپاره د خوراک بندوبست څوک کوى، کله چې د هغوئ بچى خُدائ پاک ته ژړا کوى، او د خوراک د نشتوالى په وجه سرګردانه ګرځى؟
ايُوب ۱۹:۲۱–۲۲ · ايُوب ۱۹:۲۵–۲۷ · ايُوب ۳۸ · PYPB
کله چې موږ ایوب په 19 فصل کې وینو، هغه "تر ټولو لاندې" رسیدلی دی. موږ د هغه ژور درد، د هغه د شرایطو په اړه د هغه نا امیدي، او البته د هغه پوښتنه، "ولې؟" وینو. هغه به نورې تیاره ورځې هم وویني مخکې لدې چې څښتن په 38 فصل کې هغه ته راښکاره شي. هغه به د خپلو ملګرو، الیفاز، بلداد، او زوفار سره خپله مناظره تر هغه وخته پورې جاري وساتي تر څو چې خدای مداخله ونه کړي. مګر په دې ورځ، د زړه راښکونکي لوړوالي سره، ایوب خپلو ملګرو ته دعا وکړه: "په ما رحم وکړئ، په ما رحم وکړئ، ای زما ملګرو، ځکه چې د خدای لاس ما وهلی دی!" (19:21-22). مګر دوی د هغه دعا له پامه وغورځوله او خپلو بې معنی خبرو ته یې دوام ورکړ.
په دې وخت کې ایوب په ناڅاپي ډول وايي، "زه پوهیږم چې زما خلاصون ورکوونکی ژوندی دی." او نه یوازې دا، بلکې همدا خلاصون ورکوونکی "به په پای کې په ځمکه ودریږي." ایوب دلته نه دریږي، مګر وايي، "او زما د پوستکي له ویجاړیدو وروسته، زه دا پوهیږم چې په خپل غوښه کې به خدای ووینم." د دې معنی هغومره ساده ده څومره چې حیرانوونکې ده: هغه اعتراف کوي چې هغه به د بدن بیا راژوندي کیدو تجربه وکړي! هغه به د مرګ تجربه کولو وروسته په خپل غوښه کې خدای وویني!
موږ یوازې دې پایلې ته رسیدلی شو چې په خپله تیاره ورځ، پداسې حال کې چې په خپل ژور خپګان کې، ایوب یو الهام، د الهي الهام یوه شیبه درلوده، او دا په زړه پورې نبوي کلمې یې وویلې. خدای به هغه بیرته راولي او د هغه د ازمایښتونو په پای کې به هغه ته برکت ورکړي - په حقیقت کې یوه ښه ورځ. مګر د هغه نبوت د هغه غوره ورځ وړاندوینه کوي چې لا تر اوسه نه ده راغلې، کله چې هغه به خپل خلاصون ورکوونکی په یو بیا راژوندي شوي ویاړلي بدن کې وویني. دا به زموږ غوره ورځ هم وي. په یاد ولرئ، کله چې موږ په ازمایښت کې یو، لکه ایوب، خدای لاهم کولی شي موږ سره خبرې وکړي.