د روميانو په ۱۴ باب کې، رسول پاول په روم کې د مومنانو د کلتوري او روحاني شاليدونو څخه راپورته شويو ستونزو ته اشاره کوي. هلته ډېری نوي مومنان يهوديان وو. هغه شريعت چې خدای خپلو ځمکنيو خلکو ته ورکړی و، هغوی ته يې ويلي وو چې کوم خواړه پاک دي او خوړل کېدای شي او کوم ناپاک دي او بايد ونه خوړل شي. غير يهودي مومنان هيڅکله د شريعت لاندې نه وو، او له همدې امله يې ډېر شيان خوړل چې يو يهودي به يې کرکه ګڼله. يهودي مومنان نور د شريعت لاندې نه وو، خو ډېری يې بې له شکه لا هم داسې احساس کاوه چې که دوی هغه شيان وخوري چې خدای ناپاک بللي وو، نو ناپاک به شي.
داسې مومنانو به شايد ځانونه د غير يهودي مومنانو په پرتله ډېر روحاني ګڼل چې د هر ډول غوښې خوړلو کې يې ازادي احساسوله او له همدې امله به يې د دې لپاره خدای ته شکر ويست او بيا به يې په خوښۍ سره خوړل. هغوی به فکر کاوه، «څنګه کولی شي چې د دې ناپاکې غوښې لپاره خدای ته شکر ووايي او له خوړلو يې خوند واخلي؟» هغوی به احساس کاوه چې دوی قوي مسيحيان دي.
خو خدای هغوی ته د کمزورو په توګه اشاره کوي. قوي مومن په هغه ازادۍ کې خوند اخلي چې مونږ په مسيح کې لرو. هغه پوهيږي چې «د خدای هر مخلوق ښه دی، او هيڅ شی بايد رد نه شي که په شکرګزارۍ سره ومنل شي؛ ځکه چې دا د خدای په کلام او دعا سره پاک شوی دی» (۱ تيموتيس ۴:۴–۵). خو هغه ته ويل شوي چې د کمزوري ورور د اندېښنو سره د هغه د ښېګڼې لپاره زغم وکړي، ځکه چې «هغه چا ته چې هر څه ناپاک ګڼي، هغه ته ناپاک دي» (روميانو ۱۴:۱۴). کمزوري ورور ته هيڅکله نه ويل کيږي چې خپل باورونه په نورو باندې تحميل کړي — د هغوی اراده «زما وجدان» بللو او غوښتل چې نور يې درناوی وکړي. خو که مونږ په هغه فضل کې قوي يو چې زمونږ په څښتن عيسی کې و، راځئ چې د هغو اندېښنو سره زغم وکړو چې مونږ پوهيږو زمونږ وروڼه يې لري، او په داسې ډول په خپله ازادۍ ټينګار ونه کړو چې هغوی ته زيان ورسوي.
