څښتن نږدې دی — ۲۰۲۴ جنوري ۱۳: زبور ۶۲:۸

^۱ اے مالِکه خُدايه ما مۀ رټه په خپله غصه کښې ما ته قهر مۀ کوه زما په سمولو کښې. ^۲ رحم په ما وکړه زۀ کمزورے يم مالِکه خُدايه، شفا راکړه هډُوکى مې ماتيږى مالِکه خُدايه. ^۳ په زړۀ يمه بيمار دا به تر کومې وى اے مالِکه خُدايه دا به تر کومې وى؟ ^۴ اے مالِکه خُدايه ما خلاص کړه ما ته راوګرځه، ما بچ کړه د خپلې لوئې مينې سره. ^۵ څوک نۀ يادوى تا چې کله مړۀ شى. څوک دے چې ستا ثناء صِفت يې په قبر کښې کړے دے؟ ^۶ ستړے يم ډېر په ژړېدو سره، بستره زما لمده شى ټوله شپه په ژړېدو سره، او بالښت مې لوند شى په اوښکو سره. ^۷ سترګې مې کمزورې شوې خفګان سره، سترګو مې کار پرېښے دے دشمنۍ سره. ^۸ ځئ زما نه ځئ ټول بدعمله رانه لاړ شئ، زما ژړا مالِک خُدائ اورېدلې ده. ^۹ د رحم دپاره سوال مې اورېدلے دے، مالِک خُدائ، دُعا زما يې قبوله کړې ده مالِک خُدائ. ^۱۰ يريږى به، شرميږى به، زما ټول دشمنان، راواپس به کړى هغوئ په ناګهانه بې‌عزتۍ سره.

^۱ اے مالِکه خُدايه، تر کومه به تۀ ما هېروې؟ تر ابده پورې تر کومه به تۀ بل خوا ته ګورې؟ ^۲ تر کومه به زما ذهن پرېشانه وى هره ورځ زما په زړۀ کښې به تر کومه خفګان وى؟ تر کومه به دشمن په ما باندې غالب وى؟ ^۳ مالِکه زما خُدايه، راشه ما له جواب راکړه. سترګې مې روښانه کړه ګنې مړ به شم، ^۴ مۀ خوشحالوه ما باندې تۀ زما دشمنان، چې، ”ور مو کړُو شکست،“ وائى به دوئ مدام. دوئ مۀ خوشحالوه زما په لړزان. ^۵ ستا په بې‌حده مينه لرم ايمان، زۀ به خوشحالى کوم ځکه چې ستا د خلاصون منم احسان. ^۶ مالِکه خُدايه، ستا د صِفت سرود به کړم بيان، ځکه چې تۀ يې په ما مهربان.

^۱ اے پاکه خُدايه، واوره سوال زما، ځان مۀ غلے کوه په سوال زارۍ زما. ^۲ جواب راکړه او واوره زما. خپلو پرېشانو ډېر زورَولے يم، ^۳ زما دشمنان ما يره وى، او ښکاره دهمکيانې راکوى، او په خپل قهر کښې دوئ زما نه نفرت کوى. ^۴ په سينه کښې د يرې نه درزيږى زړۀ زما، او د مرګ يرې زۀ راګېر کړے يم. ^۵ يرې يم نيولے په لړزان يم، زۀ يرې او رپېدلو راخستے يم. ^۶ کاش چې زما د ګوګوشتکو په شان وزرې وے، زۀ به په هوا کښې الوتلے او په آرام به وے. ^۷ زۀ به په هوا کښې الوتلے د دې ځايه وے، زۀ به په صحرا کښې اوسېدلے وے. ^۸ ما به ځان دپاره په تېزۍ سره د پناه ځائ لټولے وے ترڅو چې زۀ دې سختو هواګانو طوفانونو نه امان کښې وے. ^۹ اے مالِکه خُدايه د بدکارو خبرې ګډې وډې کړه، ځکه زۀ په ښار کښې وينمه ظلم او جنګونه. ^۱۰ د حمله کوونکو خلاف يې شپه او ورځ د دېوالونو نه ګشت کيږى، خو حقيقى خطره هغه بدعملى ده کومه چې په ښار کښې دننه کيږى. ^۱۱ تباهى يې د ښار په مينځ کښې ده، ډکې دى کوڅې د ظلم او دوکې نه. ^۱۲ کۀ چرې دشمن کوله بې‌عزتى زما، نو دا به برداشت کړے وے ما، کۀ دشمن چرې پخپله راپاڅېدلے وے په خلاف زما، نو خپل ځان د هغوئ نه به پټ کړے وے ما. ^۱۳ خو دا تۀ يې او انسان يې لکه زما، او ملګرے او نزدې دوست يې زما. ^۱۴ مونږ به د يو بل سره ښې خوږې خبرې کولې، او د خُدائ د کور په ګڼه کښې به يو ځائ ګرځېدلو. ^۱۵ زما دشمنان دې ناګهانه مړۀ شى، هغوئ دې په قبر کښې ژوندى ورښخ شى، ځکه چې شرارت د دوئ په زړونو کښې وردننه شوے دے. ^۱۶ خو زۀ به خُدائ پاک ته آواز وکړم، او مالِک خُدائ به بچ کړى ما. ^۱۷ سحر، غرمه او ماښام به زۀ هغۀ ته خپل فريادونه وړاندې کوم، او هغه به واورى آواز زما. ^۱۸ هغه به مې په حفاظت سره بچ کوى، د هغه جنګ نه کوم چې زما په خلاف وى، کۀ څۀ هم چې ډېر خلق زما په ضد وى. ^۱۹ خُدائ پاک چې د ازل نه په تخت ناست دے، هغه به زما سوال واورى او هغوئ له به شکست ورکړى. کوم خلق چې خپلې لارې نۀ بدلوى، او د خُدائ پاک نه نۀ يريږى. ^۲۰ زما ملګرى په خپلو دوستانو باندې حمله کړې ده، او خپل لوظ يې مات کړے دے. ^۲۱ د هغۀ خبرې خوږې پستې دى، خو د هغۀ په زړۀ کښې خبرې د نفرت دى. د هغۀ خبرې د تېلو په شان نرمې دى، خو دا د تېرو تُورو په شان غوڅونکې دى. ^۲۲ خپل مشکلات مالِک خُدائ ته پرېږده، او هغه به ستا حفاظت وکړى، هغه صادقان نۀ پرېږدى چې شکست وخورى. ^۲۳ خو، اے پاکه خُدايه، تۀ په خپله د تباهۍ په کنده کښې وغورزوې شريران، په ځوانۍ کښې به مړۀ شى دوکه ماران او قاتلان. خو زۀ به لرم په تا باندې ايمان.

زبور ۶ · زبور ۱۳ · زبور ۵۵ · PYPB